A Nova Narrativa Galega: Renovación e Vangarda na Literatura do Século XX

A Nova Narrativa Galega: Orixe e Contexto

A Nova Narrativa Galega (NNG) foi un grupo de escritores nados entre 1930 e 1940, que comezaron a escribir a finais dos 50 e na década dos 60. Foron universitarios que incorporaron ás nosas letras novos modelos culturais e procedementos técnicos, influenciados polo "nouveau roman" francés e polos narradores europeos e americanos máis importantes do século XX. O movemento iníciase coa publicación de Nasce unha árbore de Gonzalo R. Mourullo en 1954.

Fundamentos e Acontecementos Clave

A pesar de que a NNG nunca se consolidou como grupo, presenta unha serie de trazos comúns: a intención de aplicar nos textos novas formas narrativas e a vontade de ruptura coa literatura galega anterior. Trataron de construír unha literatura artificial para fuxir do mundo hostil que os rodea e tamén asumiron un compromiso coa lingua galega. Esta Xeración de novos narradores está vinculada por catro acontecementos fundamentais da cultura galega:

• A celebración das Festas Minervais.
• A colaboración xornalística no xornal La Noche de Santiago.
• A creación da colección Illa Nova.
• A fundación do grupo Brais Pinto.

Características Literarias do Movemento

Os autores da NNG comparten unha serie de características literarias innovadoras:

• A creación de mundos literarios artificiais, evitando a descrición realista do agro galego.
• Ambientes urbanos e sórdidos.
• Personaxes marxinais, desequilibrados e violentos.
• Tratamento do tema do absurdo existencial.
• A presenza reiterada da violencia e o tratamento con liberdade do tema sexual.
• A fusión do real co fantástico.
• A fuxida da localización concreta dos espazos narrativos.
• O emprego de recursos técnicos como o monólogo interior, as diferentes voces narrativas nun mesmo relato e a alternancia de planos temporais.

Autores e Obras Destacadas

Dentro deste movemento destacan autores e obras fundamentais que transformaron a prosa galega:

• Camilo González Suárez-Llanos: quen publicou Lonxe de nós e dentro, un libro de relatos nos que están presentes a angustia, a soidade e o absurdo.
• Gonzalo R. Mourullo: autor de Memorias de Tains, relatos onde os personaxes actúan movidos por un destino tráxico.
• Méndez Ferrín: con Percival e outras historias, na que se atopan características salientables da súa narrativa; O crepúsculo e as formigas, unha recreación dun ambiente de terror onde as persoas viven un final tráxico; e Arrabaldo do norte, a súa primeira novela con técnicas obxectivistas.
• María Xosé Queizán: figura destacada do feminismo e do nacionalismo e autora de A orella no buraco, na que utiliza a ruptura da secuencia temporal para amosar tres situacións autobiográficas.
• Carlos Casares Mouriño: quen inicia un retorno ao país concreto ao tempo que incorpora os novos procedementos narrativos. Escribe Vento ferido con innovacións técnicas e Cambio en tres, onde mestura o experimentalismo e un certo realismo crítico.
• Xohana Torres: autora de Adiós, María, onde amosa o enfrontamento entre o rural e o urbano. Esta obra, xunto con Cara Times Square de Camilo Gonsar, considéranse as pezas que poñen fin ao movemento.

Outros Autores Relacionados

Ademais, outros autores vinculados estreitamente co grupo son Vicente Vázquez Diéguez, Xohán Casal e Xosé Fernández Ferreiro.