Narrativa en galego e catalán: repres, estéticas e autores clave

Magisterio2,85 KB

A narrativa catalá da posguerra

A represión e a prohibición do uso das linguas non oficiais supuxeron un gran golpe para o incipiente circuíto editorial e literario que se levantara durante os dous primeiros anos da posguerra. A prohibición taxativa do uso culto do idioma retardou a produción literaria, e a censura subversiva tivo un gran papel na davallada da cultura.

Principais correntes narrativas

Narrativa evasiva: corresponde a unha estética evasiva e desconectada, representada por Jordi Sarsanedas (Mites) e Joan Perucho (Les històries naturals).

Narrativa social: cómpre sinalar que foi a tendencia que dominou o panorama narrativo dos anos cincuenta, con autores cabdais como Joan Sales (Incerta glòria).

Narrativa realista: cómpre mencionar escritores destacables como Vicenç Riera Llorca (Tots tres surten per l’Ozama) e Josep M. Espinàs (Combat de nit). Esta corrente reflexiona sobre as difíciles condicións de vida da posguerra e o exilio, e ten continuidade nos anos sesenta.

Outras estéticas e motivos narrativos

Nesta década desenvolvéronse tamén outras estéticas e motivos narrativos de mans dos valencianos Enric Valor e Martí Domínguez (temática rural e costumista), Manuel de Pedrolo (cunha obra inmensa, chea de referencias simbólicas e fantásticas, pero tamén alegóricas e de ciencia-ficción), Pere Calders (cun gusto polo fantástico) e Llorenç Villalonga (máis psicolóxico e nostálxico dos paraísos perdidos).

Tendencias da narrativa de transición

Recerca dialectal: o curso de lingua valenciana, a mellora do linguaxe e a flexión verbal, así como as narracións da fóra do castelán, a ambición de Aleix e a idea do emigrante, narración sobre o mundo rural e o desexo de fuxir á cidade para mellorar as condicións de vida.

Valor móstrase como un sólido narrador dentro dos moldes decimonónicos da novela realista e rural. Está presente a dualidade modernista campo/cidade. É un modelo de prosa equilibrada onde a corrección gramatical non fai perder a frescura da linguaxe rural dos personaxes.

A narrativa experimental e a ruptura

Destilan escepticismo, descontento, tabús, ironía e desencanto persoal de M. respecto da sociedade que nos rodea. Con todo, non chegou a ser lido de forma masiva, e segue innovando estéticamente. Afirma que o seu camiño foi o do despoxamento, sobrio no conto.

M. foi practicando un experimentalismo formal por medio da intertextualidade literaria. Destacan a transgresión das normas, o abuso de signos tipográficos, a combinación de texto e imaxe, a ruptura de contornos e a coexistencia de personaxes reais e ficticios.

Descargar

PDF Word HTML