Materialen Mekanizazio eta Lotura Prozedurak

Materia Batzen edo Gehitzen duten Prozedurak

Soldadura

Piezen arteko loturek jarraitasuna bermatu behar dute. Maila fisikoan, esfortzuekiko jokabide berdina izan behar dute beti, eta maila kimikoan, osaera kimiko homogeneoa masa osoan, edo metalurgikoan, kristal egitura homogeneoa.

Soldadura burutzeko oinarrizko baldintzak:

1. Metal-metal kontaktua sortzeko eta kutsadura ezabatzeko aukera.
2. Babes-mekanismoren bat egotea.
3. Kontrol metalurgikoa.

Soldadura Motak:

1. Erresistentzia soldadura: Erresistentzia elektriko batean askaturiko energia termikoa baliatzen da. Bi elektrodoen artean kokaturiko materialetatik igarotzen den intentsitatea eta denbora erregulatuz, fusioa gerta daiteke, soldadura-puntua sortuz. Transformadoreak elektrodoen tentsioa egokitzen du eta zilindro pneumatiko batek elektrodoen arteko distantzia mugatzen du. (Joule efektua: P=R·I²).
2. Arku elektrikozko soldadura: Arkua bi elektrodoren arteko deskarga elektrikoa da, hau da, potentzial diferentziak gasa ionizatu egiten du plasma sortuz. Soldatzeko arkua beti puntu baten eta plano baten artean sortzen da, eta ez bi puntu zehatzen artean. Alde batetik, puntua metalezko hagatxo baten muturra da, eta soldatu beharreko pieza lurrera konektatzen da.
3. Sugarrezko soldadura: Gas erregaien errekuntza-sugarrean sortzen diren zonak baliatzen dira bero-hornidura eta oxidazioaren aurkako babesa lortzeko.
4. Termitazko prozedura: Metalezko oxido batzuek aluminiozko piezekin erreakzionatzean energia termokimikoa sortzen da, erreakzio exotermikoen bidez, bero handiak askatuz. Termita burdin oxidoa eta aluminiozko hautsaren arteko nahasketari esaten zaio, eta urturiko nahastea moldean sartu eta soldadura burutzen da, batez ere profilak elkartzeko.
5. Eztanda soldadura: Karga baten eztanda eragitean pieza metaliko bat beste batekin lotzean datza, eztandan sortutako energia termokimikoa baliatuz.

Txirbil-harroketa

Erremintak piezarengan presioa eragitean, plano jakin baten inguruko materialaren lekualdatzea eragiten du, txirbila sortuz. Txirbila eratzean kontsumituriko energia handiena materialaren itxuragabetze plastikorako erabiltzen da, loturak askatuz eta ondorioz beroa sortuz.

1. Tornua

Piezaren biraketa-mugimendua erremintaren lekualdatze linealarekin konbinatzen da. Ebaketa piezaren abiadura angeluarrak kontrolatzen du, eta itxuragabetu gabeko materialaren sakontasuna erremintaren bultzadaren araberakoa da.

2. Fresaketa

Hortz zorrotzak dituen fresa izeneko erreminta zilindriko baten biraketa-mugimendua eta piezak gainazal lauak lortzeko egiten duen lekualdatze lineala konbinatzen ditu. Ebaketa-mugimendua erremintaren biraketatik lortzen da, eta itxuragabetu gabeko materialaren sakontasuna pieza aurreratzearen ondoriozkoa da. Erremintaren posizioaren arabera, fresaketa tangentziala edo aurretikoa izan daiteke.

3. Zulaketa

Biraketa-mugimenduaren eta barauts izeneko erreminta batek egindako aurreratze-mugimenduaren arteko konbinazioak zulo zilindrikoak egiteko aukera ematen du.

4. Artezketa

Harri urratzaileek txirbil oso txikia sortzen dutenez, harrotzeko gaitasun mugatua dute, baina dimentsio zehatzak lortzen dira. Ondorioz, aurretiaz beste prozesu batzuen bidez mekanizaturiko piezen dimentsioak eta gainazal-akaberak burutzeko erabiltzen da. Hozketa uraren, airearen eta olioaren bidez egiten da.

5. Elektrohigadura

Elektrodoa eta piezaren arteko deskarga elektrikoak eragindako arkuak anodoaren higadura eragiten du, txirbilak erabat lurruntzen direlarik. Energia elektrikoa kondentsadoreetan metatzen da, eta arkua sortzeko deskarga egitean energia askatzen da, zikloa behin eta berriz errepikatuz.