Literatura Galega de Posguerra: Poesía, Narrativa e Principais Autores

Poesía Galega de Posguerra

• Aquilino Iglesia Alvariño:
  • Temas: paisaxismo, saudade, paso do tempo e morte.
  • Estilo: perfección formal clasicista (formación no seminario) e uso do verso libre.
  • Obra destacada: Cómaros verdes (1947).
• Celso Emilio Ferreiro:
  • Longa noite de pedra: obra de referencia que plasma de forma sublime a situación social como metáfora da represión.
  • Viaxe ao país dos ananos: de ton satírico, centrada na súa propia experiencia coa emigración.
  • Onde o mundo se chama Celanova: vertente intimista e amorosa dedicada a Moraima, con fonda nostalxia de Celanova.
• Luís Pimentel:
  • Obras: Triscos, Sombra do aire na herba.
  • Estilo e trazos: vangardista (influencia do surrealismo), lirismo intimista, verso libre e emprego de recursos de repetición (como paralelismos e anáforas) para dotar o texto de ritmo.
• Xosé María Díaz Castro: autor do poemario Nimbos.
• Álvaro Cunqueiro: cultivou o neotrobadorismo en Dona do corpo delgado e o culturalismo en Herba de aquí ou acolá.
• María Mariño: autora da obra intimista Palabra no tempo.
• Ricardo Carballo Calero: caracterizado polo seu enfoque entre o existencialismo e o clasicismo.
• Antón Tovar: autor de Arredores e Non; poesía que conxuga o existencialismo, a liña social e intimista, así como a preocupación sociopolítica.
• Luz Pozo Garza: O paxaro na boca, de carácter intimista e amoroso.
• Manuel Cuña Novás: adscrito á Escola da Tebra; obras como Fabulario novo, caracterizado polo verso libre e unha temática precursora da xeración seguinte.
• Uxío Novoneyra: Os eidos, onde destaca o paisaxismo do Courel intimamente vencellado ao ser humano.
• Xosé Luís Méndez Ferrín: vinculado á Escola da Tebra con Voce na néboa (liña social-realista) e cunha proposta innovadora en Con pólvora e magnolias.
• Manuel María: vertente existencial vinculada á Escola da Tebra con Muiñeiro de brétemas, ademais do seu célebre poemario Terra Chá.
• Xohana Torres: Do sulco, de liña paisaxística-intimista.
• Bernardino Graña: Poema do home que quixo vivir, de carácter existencialista e pertencente á Escola da Tebra.

Narrativa Galega de Posguerra

Ánxel Fole – Realismo popular

• Trazos esenciais: ambientación rural, dialectalismo, imaxe fiel da realidade, emprego de técnicas da narración oral, técnica de encaixe de historias, naturalismo lingüístico (lingua viva da fala), conxunción de elementos reais e fantásticos, narración en primeira persoa, recursos procedentes do cinema e cultivo prioritario do conto.
• Obras destacadas: Á lus do candil, Terra brava, Contos da solaina.

Eduardo Blanco Amor – Realismo social

• Trazos esenciais: ambientación urbana, personaxes protagonistas procedentes das clases baixas, complexos e numerosos, descrición de costumes, adopción de técnicas estilísticas modernas (técnica telefónica), perfecta consonancia entre a linguaxe e os personaxes, e narración frecuente en primeira persoa.
• Obras destacadas: A esmorga, Os biosbardos, Xente ao lonxe.

Álvaro Cunqueiro – Realismo fantástico

• Trazos esenciais: desmitificación de personaxes tradicionais da literatura universal, manexo do humor e da ironía, síntese do real e o fantástico, mestura de tradición culta e popular, fondo lirismo, procedementos da narrativa oral (apelacións ao oínte, comentarios do narrador, alusión a fontes eruditas ou inventadas), digresións e microhistorias que interrompen o discurso principal, xunto cunha sintaxe sinxela e fluída.
• Novelas destacadas: Merlín e familia, As crónicas do sochantre, Se o vello Simbad volvese ás illas.
• Triloxía de relatos: Escola de menciñeiros, Xente de aquí e de acolá, Os outros feirantes.

Xosé Neira Vilas – Realismo rural

• Trazos esenciais: representación do rural da posguerra, reflexión sobre problemas sociais (emigración, explotación e caciquismo), emprego dun léxico rico con formas enxebres e unha prosa innovadora.
• Ciclo con protagonista infantil: Memorias dun neno labrego, Cartas a Lelo.
• Ciclo con protagonista adulto:
  • Galicia interior: Xente no rodicio.
  • Galicia emigrante: Camiño bretemoso, Historias de emigrantes.

Nova Narrativa Galega

• Características: ruptura coa tradición, fonda vontade de experimentalismo formal e predilección pola ambientación urbana.
• Autores representativos: Xosé Luís Méndez Ferrín, Carlos Casares.