Literatura Galega Contemporánea: Autores e Obras Clau
Poesia Galega Contemporánea
Xosé María Álvarez Cáccamo
Xosé María Álvarez Cáccamo crea unha poesía de gran rigor formal e riqueza léxica que atende ao intimismo e aos problemas sociais e políticos. Destacan Cántico dos topónimos esdrúxulos e A boca da galerna.
Miguel Anxo Fernán Vello
Miguel Anxo Fernán Vello comezou escribindo poesía erótica para chegar ao telurismo –Livro das paisaxes vivas, Habitación do asombro–, expresando o impacto das emocións. Nel é significativo o uso do símbolo, a musicalidade e a coidada arquitectura do poema.
Ramiro Fonte
Ramiro Fonte elabora un discurso poético interrogativo, cun moito de peso do culturalismo e o ton nostálxico. Destacan Luz do mediodía ou Reversos.
Pilar Pallarés
Pilar Pallarés cultiva nos seus poemas o intimismo radical que ten como temas centrais a soidade e o illamento, o desamor e a desesperanza. Unha obra clave é Sétima soidade.
Lois Pereiro
Lois Pereiro introduce nos seus versos o mundo urbano e a contracultura en obras como Poemas e Poesía de amor e enfermidade.
Manuel Rivas (Poesia)
Manuel Rivas prefire unha linguaxe directa, case coloquial, en moitos casos cunha visión irónica e desmitificadora do mundo moderno. Destacan a súa Obra poética e O pobo da noite.
Xavier Seoane
Xavier Seoane transita desde o erotismo dos primeiros libros –Iniciación e regreso– até o telurismo de O canto da Terra, para chegar nas últimas obras (No ventre da cóbrega) a unha reflexión sobre a vida que deixa percibir unha fonda melancolía interior.
Xela Arias
Xela Arias mestura poema e fotografía en Tigres coma cabalos para dar conta dun discurso erótico liberado de tabús. En Darío a diario e Intempériome deriva cara ao intimismo.
Yolanda Castaño
Yolanda Castaño, con Elevar as pálpebras, amosa unha voz adolescente que expresa as súas descubertas vitais.
Marta Dacosta
Marta Dacosta prefire a poesía intimista, de expresión limpa e ton confesional, destacando a reelaboración da historia de mulleres do mundo mítico como Ofelia e Penélope.
Lupe Gómez
Lupe Gómez publica Pornografía, unha poesía vitalista e transgresora, de expresión libre.
Carlos Negro
Carlos Negro escribe Cultivos transxénicos sobre o abandono do mundo rural e os males que isto conleva, cun estilo depurado e próximo ao lector, abordando tamén a diferenza de roles para o masculino e o feminino.
Olga Novo
En A teta sobre o sol de Olga Novo predomina unha poesía complexa, transgresora, con claras marcas de xénero.
Emma Pedreira
Emma Pedreira deriva cara á reflexión sobre a identidade e o universo feminino coa revisión dos mitos clásicos como Penélope.
Rafa Villar
Rafa Villar é o máximo representante da chamada poesía do silencio, un tipo de poesía vivencial que se expresa cunha linguaxe concentrada en Liques da memoria.
Miro Villar
Miro Villar destaca polo uso dos metros clásicos, a temática do amor-desamor ou a metapoética, observable en Abecedario da desolación.
María do Cebreiro
María do Cebreiro céntrase no intertexto intertextual, metaliterario e lingüístico. En Non son de aquí, salienta nela o uso do culturalismo.
Narrativa e Teatro Galego
Xavier Alcalá
Xavier Alcalá divídese en tres fases: a primeira vincúlase ao realismo sociolóxico con A nosa cinza, que narra a iniciación dun rapaz da pequena burguesía. A segunda, unha narrativa de aventuras en América Latina, permítelle tamén facer unha épica da emigración en Latitude austral. Finalmente, cultiva o xénero histórico recreando momentos da historia de Ferrol.
Alfredo Conde
Alfredo Conde comeza facendo unha narrativa de realismo social para dar paso a unha etapa renovadora onde publica a súa novela máis celebrada: Xa vai o griffón no vento. Nunha terceira etapa trata sobre a emigración en Sempre me matan.
Manuel Rivas (Narrativa)
Manuel Rivas expresa nas súas obras o conflito entre a Galicia urbana e a rural, fai un retrato do cotián a través de personaxes comúns, e utiliza sempre a tenrura e o humor ao narrar.
Suso de Toro
Suso de Toro pasou por varias etapas creativas. Nas primeiras obras utiliza técnicas narrativas moi modernas para, mediante a ironía, presentar un retrato da sociedade galega centrado en personaxes marxinais. Despois, opta pola técnica do collage para construír novelas como Tic-Tac, que se caracteriza polo uso de textos fragmentarios. A partir de Conta saldada adopta unha escrita máis convencional.
Afonso Becerra
Afonso Becerra (Agnus patris) ten como tema central a relación problemática entre pai e fillo.
Cándido Pazó
Cándido Pazó pon en evidencia, con obras como Zipi e Zape, as ambicións, carencias e contradicións que moven aos seres humanos.
Rubén Ruibal
Rubén Ruibal presenta en Limpeza de sangue unha estrutura cinematográfica e fai unha aguda crítica á sociedade actual.