Lingua, Literatura e Fonoloxía: Unha Exploración Académica en Galego

A Tese sobre o Plurilingüismo e a Súa Refutación

O autor defende a tese de que o plurilingüismo é un problema para o desenvolvemento da sociedade moderna e que, por tanto, non é conveniente defender as linguas minoritarias, que deben desaparecer de xeito natural.

Maniféstase contrario ao proceso de normalización do galego, do castelán e do éuscaro, ao que se refire coa expresión "rexenerar as linguas".

Refutación de Afirmacións Erróneas sobre as Linguas

• É certo que a función principal das linguas é permitir a comunicación entre os falantes dunha comunidade. Non obstante, tamén serven como vínculo de identidade dunha comunidade e de soporte para toda a súa tradición.
• A pluralidade lingüística non é un obstáculo para a comunicación. Os idiomas son totalmente compatibles e co uso dunha lingua internacional ou dunha lingua común para un Estado plurilingüe. O uso das linguas propias de determinadas comunidades nos seus respectivos territorios é totalmente normal e non supón, en ningún caso, problemas de intercomunicación.

Fenómenos Fonolóxicos: Paragoxe, Metátese e Rotacismo

A continuación, explícase o significado dos termos paragoxe, metátese e rotacismo, achegando cando menos un exemplo de cada un deles.

Paragoxe

A paragoxe é un fenómeno fonolóxico consistente na adición dunha vogal, normalmente 'e', en posición final de palabra (exemplo: cantare).

Metátese

A metátese é un fenómeno fonolóxico consistente no cambio de posición dun fonema ou ben no troco de posición entre dous fonemas (exemplo: probe).

Rotacismo

O rotacismo é un fenómeno fonolóxico consistente na transformación do fonema /s/ en /r/ en posición final de sílaba (exemplos: derde, lerma).

Funcións Sintácticas de Fragmentos

A continuación, indícanse as funcións sintácticas que desempeñan os seguintes fragmentos:

• "nun mundo no que cada vez é menos necesaria a pluralidade lingüística": Complemento directo.
• "con comodidade": Complemento circunstancial.
• "un fenómeno residual": Atributo.
• "converten nas linguas privilexiadas dos seus territorios": Modificador (da frase nominal función de suxeito).
• "traducións e tradutores": Suxeito (oración de pasiva reflexa).
• "lastre da multiplicidade lingüística": Complemento de réxime.

Comparativa Poética: Manuel Forcadela e Pilar Pallarés

Os poemas de Manuel Forcadela e Pilar Pallarés reflicten con claridade as características propias das tendencias denominadas culturalista e da poesía do cotián ("sentada no café"). Ambos representan unha concepción poética moi diferente, tanto a nivel formal como a nivel de contido.

Características Formais

• Mentres que o poema de Forcadela mostra un gran rigor formal, con oracións de longo percorrido sintáctico (o fragmento componse unicamente de dúas oracións) e un vocabulario extraordinariamente culto, o poema de Pallarés prefire unha expresión máis simple, menos artificiosa e máis próxima á linguaxe propia da fala cotiá.
• A diferenza no aspecto formal obsérvase tamén na métrica. O poema de Forcadela opta por unha métrica máis clásica, con emprego do verso alexandrino, de ritmo moi marcado, aínda que sen rimar. Pola contra, o de Pallarés constrúese con versos curtos e irregulares, renunciando á utilización da puntuación e ao emprego das maiúsculas, características máis propias da poética contemporánea.

Recursos Retóricos e Contido

No poema culturalista abundan os recursos retóricos, como:

• Paronomasia: "Os ánimos e as ánimas"
• Hipérbato: "A aquel que a infantería serviu con dignidade"
• Encabalgamento: "daqueles territorios / gardados"
• Metáfora: "Na entraña dos seus cuartos"
• Enumeración: "As milites murallas, os pórticos castrenses"
• Metonimia: "As armas silenciaron o ímpeto do lume"
• Paralelismo

No poema pertencente a De amor e desamor (Pallarés) apenas encontramos algunha metáfora ("a espera é xa unha inercia sen contornos").

No referente ao contido, tamén se observan diferenzas notables. Mentres que o poema "Si vis pacem" rememora, cun ton épico, unha realidade distante no tempo, coa súa lembranza da época en que as fortalezas protexían os territorios e servían de refuxio ás persoas durante as batallas, o poema de Pallarés presenta unha realidade moi próxima á voz poética: as reflexións realizadas mentres espera nun bar e ve a televisión. Mostra, por tanto, unha expresión da cotiandade, cun claro interese narrativo, que pretende contar o que está a suceder na súa vida do día a día, característica propia desta corrente da poesía do cotián.

"O Lapis do Carpinteiro" de Manuel Rivas: Significado e Simbolismo

O libro de Manuel Rivas, O Lapis do Carpinteiro, titúlase así debido ao papel central e simbólico que o lapis xoga na historia.

O lapis pertencera a un preso, pintor de profesión, que pintaba con el aos seus compañeiros de cela como se fosen os personaxes do Pórtico da Gloria. Posteriormente, acaba en mans de Herbal, garda do cárcere onde está preso o doutor Da Barca. Este lapis actúa como unha especie de voz da conciencia, a voz do "ben", que se opón á voz do mal, a do "home de ferro", e que fai que o comportamento de Herbal se mova entre o ben e o mal.