Lexislación Fundamental do Franquismo: Decretos e Leis Clave en España

Lexislación Fundamental do Franquismo

Durante o réxime franquista en España, unha serie de leis e decretos fundamentais foron promulgados para establecer e consolidar a estrutura política, económica e social do novo Estado. Estes marcos xurídicos, inspirados en gran medida en modelos totalitarios, definiron a natureza do réxime e a súa evolución ao longo das décadas.

Foro do Traballo (1938)

Na primavera de 1938, Franco decretou o Foro do Traballo, que articulaba as relacións laborais e establecía os fundamentos sobre os que se organizaría a economía do novo Estado. No texto, inspirado no modelo fascista italiano, o sindicato único obrigatorio, un apéndice do Estado entregado á Falanxe, encargábase do encadramento laboral a través dos sindicatos verticais, os únicos permitidos.

Renovando a Tradición Católica, de xustiza social e alto sentido humano que informou a lexislación do Imperio, o Estado, Nacional en canto é instrumento totalitario ao servizo da integridade patria, e Sindicalista en canto representa unha reacción contra o capitalismo liberal e o materialismo marxista, emprende a tarefa de realizar —con aire militar, construtivo e gravemente relixioso— a Revolución que España ten pendente e que devolverá aos españois, dunha vez por todas, a Patria, o Pan e a Xustiza.

Lei Constitutiva das Cortes (1942)

A Lei Constitutiva das Cortes foi promulgada en 1942, aconsellada pola evolución do conflito europeo, que xa empezaba a decantarse a favor das democracias occidentais. Con esta lei, o réxime convocaba á "participación do pobo nas tarefas do Estado" mediante a institución dunha Cámara "representativa" composta por máis de cincocentos procuradores en Cortes, a maioría dos cales o eran de oficio e cincuenta designados directamente por Franco.

Foro dos Españois (1945)

Terminada a Segunda Guerra Mundial, Franco publicou en 1945 o Foro dos Españois, como outra operación de maquillaxe do réxime ante as esixencias democráticas dos vencedores. Só en aparencia era unha declaración de dereitos, pois o texto insistía, sobre todo, nos deberes dos españois e na estrutura autoritaria do Estado.

Lei do Referendo (1945)

En 1945, o Foro dos Españois foi completado pola Lei do Referendo, que pretendía mostrar que en España estaba recoñecido o sufraxio universal. Así, a Lei do Referendo establecía que os españois podían ser consultados individualmente en forma de plebiscito nacional, sempre por decisión de Franco e para someterlles cuestións de Estado. (Dous referendos foron realizados: en 1947 para votar a Lei de Sucesión á Xefatura do Estado e en 1966 para votar a Lei Orgánica do Estado).

Lei de Sucesión á Xefatura do Estado (1947)

Tras dez anos de vida do réxime, en 1947, abordaríase o problema da continuidade do franquismo sen Franco. Con este obxectivo, a Lei de Sucesión á Xefatura do Estado foi sometida a referendo e aprobada nunha das "fraudes electorais" da historia do réxime por máis do 93% dos votantes, cunha abstención de só o 18%. A Lei establecía que España era un Estado católico, social e representativo, que se declaraba Reino de acordo coa súa tradición monárquica. A Franco confirmábaselle como xefe vitalicio do Estado e reservábaselle o dereito de nomear sucesor a título de rei.

Lei de Principios do Movemento Nacional (1958)

En 1958, sen deliberación previa nas Cortes, Franco promulgou a Lei de Principios do Movemento Nacional, que establecía os principios inmutables e permanentes do réxime. A lei supuña a incorporación institucional da doutrina falanxista e o recoñecemento de Falanxe Española Tradicionalista (FET) como único partido. Na lei persistían a unidade de España, os valores tradicionais da relixión católica, a familia e a orde social, e a confesionalidade do Estado. Reducíase o papel do Partido Único, O Movemento, e a forma política do Réxime definíase como Monarquía tradicional, católica, social e representativa.