Gorputz Hezkuntzaren Gogoeta: Teoria eta Praktika
Enviado por Chuletator online y clasificado en Psicología y Sociología
Escrito el en
vasco con un tamaño de 2,59 KB
Gorputz Hezkuntzako esperientzia praktikoa
Gorputz Hezkuntzako saio konkretu bat aipatuko nuke: itzal-jokoa. Oso saio polita iruditu zitzaidan; ez nuen inoiz horrelakorik egin eta Lehen Hezkuntzan lantzeko oso aproposa dela iruditzen zait, gai desberdinak jorratzeko aukera ematen duelako.
Teoria eta osasunaren dimentsioa
Ikasgaiak ez du dimentsio praktikoa bakarrik izan; teoria ere ezinbestekoa izan da. Osasunaren inguruko lanketak erakutsi dit ariketa fisikoa ez dela soilik forma fisikoa mantentzea, baizik eta bizi-ohitura osasungarriak eraikitzea. Lehen Hezkuntzako GH saioetan mugimendua sustatzea funtsezkoa da. Era berean, irakasle bezala arduratsu jokatu behar dugu, gorputzarekiko iruzkin desegokiak edo estereotipo kaltegarriak saihestuz; gure diskurtsoak ere hezten duelako.
Gaitasun motorrak eta garapena
Sánchez Bañuelos-en arabera, gaitasun motorrak ohiturazko eta oinarrizko trebetasunen bidez garatzen dira. Haur eta Lehen Hezkuntzan, beraz, honakoak lantzea funtsezkoa da:
- Koordinazioa
- Oreka
- Gorputz-eskema
- Espazio-denborazko egituraketak
Gainera, mugimenduak alderdi kognitibo eta soziala ere baditu; GH saioek haurrei esperimentatzeko, harremanak eraikitzeko eta konfiantza garatzeko aukera eman behar diete.
Ikas-egoeraren lanketa eta erronkak
Saioez gain, hainbat lan burutu ditugu, hala nola role-playing-aren hausnarketa pertsonala eta ikas-egoeraren lanketa (idatzia zein ahozkoa). Lan potoloa izan da: hasieran errazagoa zirudien, baina sakontasun handia eskatzen zuen. Konturatu naiz zein zaila den ikas-egoera bat diseinatzea; dena pentsatuta izan arren, errealitatera eramaterakoan planak aldatu daitezke, testuinguru bakoitza desberdina baita.
Hazkunde pertsonala eta profesionala
Ikasturte hau emozionalki oso aberasgarria izan da. Hasieran segurtasun handirik gabe hasi nintzen, baina pixkanaka konturatu naiz nire ikuspegia mugatua zela. Deserosotasun hori ikaskuntza-prozesuaren parte dela ulertu dut:
- Role-playing: Hunkituta eta hausnartzera behartuta sentitu nintzen.
- Kirol egokitua: Sentsibilizatu egin nau eta ardura handiagoa sentiarazi dit.
- Itzalen saioa: Ilusioa eta motibazioa piztu zizkidan.
Orain badakit planifikazioa ez dela zerbait itxia, baizik eta malgua eta testuinguruaren araberakoa. Orokorrean, hazkunde prozesu bat izan da eta motibatuta amaitzen dut, Gorputz Hezkuntza inklusibo, hezitzaile eta esanguratsu baten alde lan egiteko gogoz.