Generazio Poetikoa 27: Salinas, Diego, Guillén, Aleixandre, Alberti eta Cernuda

27ko Belaunaldiko Poeta Nagusiak

Pedro Salinas: maitasunaren poeta bezala ezagutzen da. Bere poemak tonu intelektuala dute, paradoxa eta metafora ugarirekin. Bi etapa ditu: gerra zibilaren aurrekoa, non futurismoko gaiak gustuko zituen, eta gerra ondokoa.

Lehen hiru poemarioak Presagios (1923), Seguro azar (1929) eta Fábula y signo (1931) argitaratu zituen, eta horietan yoaren eta materia iragankorraren arteko harremana azaltzen da. La voz a ti debida (1933) eta Razón de amar (1936) lanetan maitasunaren ikuspegi idealista islatzen da.

Gerra ondoren, erbestea, gazte-garaiko oroitzapenak, Espainiarako nostalgia eta AEBetako modernitatea bezalako gaiak agertzen dira, adibidez El contemplado (1946) lanean.

Gerardo Diego

Hasierako lanak banguardistak dira, creacionismoaren ildotik. Gai askotariko poesia egin zuen, teknika banguardistak eta eredu poetiko klasikoak erabiliz. Bere lana bi motatan sailkatzen da: poesia banguardista (aske-bertsoa, puntuazio eta baliabide grafikorik gabea) eta poesia klasikoa. Adibide bat: Alondra de la verdad (1941).

Jorge Guillén

Bere lan osoa Aire nuestro izenburupean bildu zuen, eta honako poemarioak ditu: Cántico (1928, bizitza-grina), Clamor (1957, ikuspegi positiboa), Homenaje (1957), Y otros poemas (1973) eta Final (1981, tonu sarkastikoagoa).

Vicente Aleixandre

Surrealismoaren teknikek eragina izan zuten bere lanean. Maitasuna, natura eta heriotza dira gai nagusiak. Poesiaren ezaugarriak aberastasun imaginatiboa eta lexikoa dira. Hiru etapa ditu:

• Lehen etapa: surrealismo teknikak erabiltzen ditu, irudi eta metafora metaketa nabarmenduz. Ámbito (1928) da lehen poemarioa, naturaren misterioen kontemplazioa aztertzen duena, eta Espadas como labios (1932) bezalako lanak ere badaude.
• Bigarren etapa: poesia komunikazio gisa ulertzen du. Adibidez, Historia del corazón (1954).

Rafael Alberti

Bere poesia paradisu amets baten inguruan ardazten da, maitasunak, itsasoak eta erbestea adierazita. Forma tradizional eta klasikoak trebeki erabiltzen zituen. Lan garrantzitsuenak: Marinero en tierra (1925), Cal y canto (1929), Sobre los ángeles (1929), Un fantasma recorre Europa (1933) eta Entre el clavel y la espada (1941).

Luis Cernuda

Bere obra bere biografiarekin lotuta dago. Estiloa sinbolo eta metafora originalengatik eta sentsibilitate sakonagatik nabarmentzen da. La realidad y el deseo izenburupean argitaratu zen bere lan osoa. Hiru etapa ditu:

• Etapa sevillana: Perfil del aire (1927), amets eta maitasunaren lortezintasuna azaltzen duena.
• Etapa madrileña: Donde habite el olvido (1934), nahien eta errealitatearen arteko sakonunea.
• Erbesteko etapa: Como quien espera el alba (1945).