Evolución da Narrativa Galega: Autores, Temas e Técnicas (1954-Actualidade)

A Nova Narrativa Galega

Nela incluímos un conxunto de novos autores de formación universitaria que levan a cabo un tipo de narración renovadora e experimental, incorporando ás nosas letras modelos e *procedementos técnicos* da literatura universal. O movemento iniciouse en 1954 coa obra: Nace un árbore de Gonzalo Mourullo. Algúns din que o movemento remata en 1960 con Cambio de tres de Carlos Casares, e outros prolóngano ata 1980 con Cara Times Square de Camilo Gonsar.

Etapas segundo Manuel Forcadela

Manuel Forcadela destaca tres etapas:

1. A formación: Predomina a temática existencialista e o influxo de Kafka.
2. A etapa de auxe: A experimentación técnica e formal acada o máximo protagonismo.
3. A etapa de liquidación: Abandónase a experimentación formal á vez que o existencialismo é *substituído* por temas simbólicos ou de alegoría política.

Características da Nova Narrativa

Temática

• O tratamento de aspectos políticos e sociais en clave simbólica.
• Os personaxes son completamente anónimos, *alienados* e violentos.
• Créanse mundos absurdos e angustiosos.
• Os temas son edípicos, o regreso á infancia e a morte como *leitmotiv*.

Técnicas

• O monólogo interior.
• O rexeitamento da cronoloxía lineal.
• O rexeitamento do narrador omnisciente e preferencia do eu protagonista, testemuña ou dos modos dramáticos e cinematográficos.

Autores e Obras Destacadas

• Gonzalo Mourullo: Nace un árbore e Memorias de Trains (en forma de cartas).
• Méndez Ferrín: Percival e outras historias, O crepúsculo e as formigas...
• Carlos Casares: Vento ferido e Cambio de tres.
• Xosé Queizán: A orella no buraco.
• Camilo Gonsar: Lonxe de nós e dentro.
• Xohan Casal: O camiño de abaixo.
• Xohana Torres: Adiós, María.

A Prosa a Fins do Século XX e Comezos do XXI

A prosa está vencellada ao proceso de democratización das institucións. A partir do 75, a prosa galega *céntrase* na historia recente, a guerra e a posguerra. Nos 80 *inícianse* *subxéneros* como a novela negra, a narrativa feminina ou a experimental e urbana. Nos 90 *continúa* o desenvolvemento dos xéneros anteriores.

A Narrativa Posfranquista (Anos 70)

Adóptase a narrativa á nova situación social e cultural. Conviven autores como Cunqueiro e Blanco Amor. Predomina a evocación das memorias infantís. Destacan:

• Xosé Fernández Ferreiro: A morte de Frank González.
• Paco Martín: No codeixo.
• Anxo Adolfo Rei: Non sei cando nos veremos.
• Xoán Ignacio: Homes de ningures.
• Lois Diéguez: A casa de Goliaz.

A Narrativa dos 80

As novelas xiran en torno aos certames literarios. Destacan:

• Víctor Fernández: A caza das cascudas.
• Xavier Alcalá: A nosa cinza e Fábula.
• Alfredo Conde: Creixo.
• Xosé M. Martínez Oca: A fuxida.

Iniciación dos Subxéneros nos 80

• Novela Negra: Destacamos a Carlos Reigosa, que gaña o premio Xerais con Crime en Compostela.
• Narrativa Feminina: Destacamos a María Xosé Queizán (Amantia) e Margarita Ledo (Mama-Fé, libro de relatos).
• Narrativa Experimental: Suso de Toro como cultivador, podemos destacar as *súas* obras Polaroid, Caixón desastre e Land Rover.

A Narrativa dos 90

Establécese o xénero novelesco definitivo da literatura galega. Aparecen máis xéneros:

• Ficción Futurista: Ramón Caride (Soños eléctricos).
• Nova Novela Histórica: Manuel Rivas (Un millón de vacas) e Xosé Miranda (Morning Star).
• Narrativa Experimental: Con rexistros moi variados (Xelís de Toro).

Narrativa Infantil e Xuvenil

Experimenta un gran avance coa consolidación do galego no ensino. Cabe destacar a Agustín Fernández Paz (Aire negro).

Últimos Narradores (Século XXI)

Séguese traballando coa narrativa dos 80 e consolídase a dos 90. Destacan Xelís de Toro (Riofero), Rosa Aneiros (Resistencia) ou Teresa Moure (Herba Moura).