Espainiako Kanpo Migrazioen Historia: Amerika eta Europa

Ozeanoz gaindiko emigrazioaren bilakaera

1914-1945: Beherakada mundu-gerren artean

Ozeanoz gaindiko emigrazioak behera egin zuen bi mundu-gerren artean (1914-1945), arrazoi hauengatik:

• Lehen Mundu Gerrak sortutako segurtasunik eza.
• 1929ko krisi ekonomikoak Latinoamerikako herrialdeetan eragina izan zuen, eta immigranteen urteko kuotak ezarri behar izan zituzten.
• Espainiako Gerra Zibilean eta gerraostean, garraioaren arloko eskasiak eta kanpora irteteko zailtasunak egon ziren, frankismoak Espainia berreraikitzeko oinarritzat populatze-politika sustatu zuelako.

1945-1960: Migrazioaren berreskurapena

1945-1960 bitartean, ozeanoz gaindiko migrazioa berreskuratu egin zen. Espainiatik askatasunez irteteko baimena lortu zen, NBEk nazioarteko blokeoa kentzearen eta Estatu Batuek Francoren erregimenarekiko zuten jarrera aldatzearen ondorioz.

Jatorria eta helmuga: Jatorri nagusiak Galizia eta Kanariak izan ziren (Asturiasko siderurgia berriak eskualdean lanpostuak eskaintzen zituelako). Helmuga nagusiak Venezuela, Argentina eta Brasil izan ziren.

Profila: Familia-emigrazioak pisu handiagoa lortu zuen eta prestakuntza-maila handiagoa zuten. Industriako langileak, teknikariak eta nekazari prestatuak ziren nagusi. Hartzaileek emigranteak eskatu zituzten, hogeita hamarreko hamarkadako krisia gainditu ondoren.

1960tik aurrera: Gainbehera Latinoamerikan

1960tik aurrera, ozeanoz gaindiko emigrazioak behera egin zuen, Latinoamerikako ekonomiak gainbehera izan zuelako eta Europako emigrazioarekin lehia zuelako.

Europako emigrazioaren etapak

Europarako emigrazioak ondo bereizitako hiru etapa izan zituen:

XX. mendearen erdialdera arte: Emigrazio urria

Aldi honetan emigrazioa urria eta urtaroko izaerakoa izan zen. Levanteko soroetatik Frantziara jo zuen batez ere. Nekazariek, eraikuntzako langileek eta etxeko zerbitzuko neskek osatzen zuten taldea, Gerra Zibileko errefuxiatu politikoekin batera.

1950-1973: Loraldia eta emigrazio masiboa

1950 eta 1973 bitarteko aldian gertatu zen europarako emigrazioaren loraldirik handiena. Jaitsiera bakarra 1964 eta 1968 bitartean egon zen, Europan zegoen krisi ekonomikoaren eraginez itzulerak ugaritu zirenean. Hala ere, emigrazioa iraunkorra izan zen.

Zergatiak:

• Europan, Bigarren Mundu Gerraren osteko berreraikitze ekonomiko azkarraren eraginez, lan-eskaintza zabala sortu zen. Eskaintza hori ezin zen bertako langileekin osatu, 1930 eta 1940ko hamarkadetan Europako biztanleriak hazkunde txikia izan zuelako.
• Espainian, hazkunde demografiko handia egon zen, eta nekazaritzako biztanleriaren soberakina sortu zen landa-eremuen mekanizazioaren ondorioz; industriak ez zuen biztanleria hori xurgatzeko gaitasunik.

Jatorria eta profilak: Jatorri nagusia Andaluzian eta Galizian egon zen; helmuga nagusiak Frantzia, Alemaniako Errepublika Federala eta Suitza izan ziren. Profilari dagokionez, gazteak eta gutxi prestatuak ziren, eta ordainsari txikieneko lanak egiten zituzten meatzaritzan, eraikuntzan, industrian eta etxeko zerbitzuan.

1973tik aurrera: Krisia eta egungo egoera

1973tik aurrera, europarako emigrazio iraunkorrak behera egin zuen. Krisi ekonomikoak mendebaldeko Europako herrialdeetan langabezia eragin zuen eta emigrante asko itzuli egin ziren. Ordutik aurrera, Europako emigrazioaren zifrak txikiak dira; gaur egun, batez ere urtaroko eta aldi baterako emigrazioa da nagusi.