Escultura do Renacemento Italiano: Ghiberti, Donatello e Miguel Anxo

A Escultura do Renacemento en Italia

As características da escultura renacentista italiana e a súa evolución, desde o Quattrocento ao Manierismo. Menciónanse os seguintes autores e as súas obras: Ghiberti, Donatello, Miguel Anxo e Cellini.

Transformación Escultórica (Séculos XV-XVI)

Entre o século XV (Quattrocento) e o XVI (Cinquecento e Manierismo) prodúcese unha profunda transformación na escultura renacentista italiana con respecto aos modelos medievais. Este período caracterízase por:

• Un renovado interese pola antigüidade clásica.
• A exploración da figura humana.
• A busca da perfección na forma.

Predomina a temática relixiosa, mitolóxica e o retrato.

O Quattrocento e Florencia

No Quattrocento, o foco principal é Florencia, grazas ao mecenado dos Medici. Un dos primeiros grandes escultores deste movemento foi Lorenzo Ghiberti, coas súas Portas do Baptisterio de Florencia. Ghiberti combinou a técnica do relevo cunha rica narrativa visual, utilizando a perspectiva para dar profundidade ás súas obras (schiacciato). O seu estilo caracterízase pola elegancia, a delicadeza e a representación naturalista das figuras.

Donatello: O Pai da Escultura Renacentista

Un dos pais da escultura renacentista é Donatello, que rompeu coas convencións da súa época ao infundir ás súas figuras unha gran expresividade e dinamismo. Coa súa capacidade para captar a emoción e o movemento na pedra e o bronce, levou a representación do corpo humano a novas alturas.

O seu David é a primeira representación en bronce dun espido masculino desde a antigüidade. Tamén recuperou a tradición romana das esculturas ecuestres, como a do Condottiero Gattamelata.

O Cume do Clasicismo: Miguel Anxo

O cumio do clasicismo escultórico, xa no Cinquecento, será Miguel Anxo.

Obras Mestras de Miguel Anxo

• O David é un símbolo do Renacemento en si mesmo, non só polo seu dominio técnico, senón tamén pola forza e tensión emocional que transmite.
• Na Piedade do Vaticano, Miguel Anxo amosa a súa habilidade para capturar a anatomía humana e a expresión emocional.
• Traballou no sepulcro do papa Xulio II, onde destaca a figura do Moisés, modelo da expresividade xestual, a terribilitá.
• No sepulcro dos Medici na Capela Nova de San Lourenzo, en Florencia, ademais da expresividade dos caracteres humanos, desenvolveu a técnica do non finito.

O seu enfoque na forma e no movemento transformou a escultura nunha forma de arte que comunicaba tanto a beleza como a profundidade do espírito humano. Miguel Anxo representa o cumio escultórico na historia da arte.

O Manierismo e Cellini

Xa a partir do segundo terzo do século XVI, o Manierismo representará a transición entre o Renacemento e o Barroco. Benvenuto Cellini, escultor e ourive, amosa xa un estilo máis dramático. O seu Perseo coa cabeza de Medusa é un exemplo da súa habilidade para combinar a narrativa co virtuosismo técnico.

En definitiva, a escultura do Renacemento, coa perfección na representación anatómica, o realismo e a expresión emocional, resultou fundamental para a evolución artística posterior.