Equipos de Quecemento, Medida, Baleiro e Xestión de Auga no Laboratorio

Tecnología Industrial10,23 KB

1. Instalacións de quecemento no laboratorio

Os sistemas de quecemento son esenciais nas operacións de laboratorio e clasifícanse segundo a fonte e o método de achega de calor:

a) Calefacción eléctrica

É o sistema máis utilizado no laboratorio debido a que non produce fumes nin gases.

  • Fornos eléctricos:
    • Forno de mufla: acada temperaturas de entre 1100 °C e superiores a 1500 °C; utilízase habitualmente para traballos de química inorgánica.
    • Forno de crisol: empregado para calcinacións de ata 1100 °C.
    • Forno tubular: destinado especificamente á análise orgánica elemental.
  • Outros aparellos de calefacción eléctrica: estufa, placa calefactora, manta calefactora e quentador de inmersión.

b) Calefacción con gas

Emprégase mediante diferentes tipos de mecheiros:

  • Mecheiro Bunsen: consta de peana, entrada de gas, cheminea, anel xiratorio ou virola e orificio de entrada de gas. O axuste do aire determina a chama:
    • Entrada de aire pechada: proporciona unha chama longa, luminosa e de cor amarela (combustión incompleta).
    • Entrada de aire aberta: combustión total, xerando unha chama incolora ou azulada e de maior poder calorífico.
  • Mecheiro Labogas: vai unido directamente a unha bombona de gas e presenta unha cheminea con forma modificada.
  • Mecheiro Meker: deseñado para quentar zonas reducidas acadando temperaturas superiores a 1600 °C.
  • Mecheiro Teclu: constitúe unha modificación do mecheiro Bunsen para acadar unha mestura gas-aire máis homoxénea.

Procedemento para quentar un tubo de ensaio:

Débese quentar pola parte lateral, manténdoo lixeiramente inclinado e dándolle voltas continuas. De cando en vez, axítase suavemente para expulsar as burbullas formadas. Por razóns de seguridade, nunca debe enfocarse a boca do tubo cara a ningunha persoa e cómpre utilizar sempre unha pinza de madeira ou específica para suxeitar tubos.

c) Calefacción por vapor de auga

Utilízase como medio de calefacción xeral e serve especialmente para levar a cabo destilacións por arrastre de vapor, facilitando unha ebulición suave e controlada.

d) Baños de calefacción

Facilitan unha temperatura moito máis uniforme para todo o recipiente en comparación cun foco directo de calor puntual:

  • Baño de auga: equivalente ao tradicional baño maría.
  • Baño líquido: baseado no principio do baño maría, pero empregando diferentes fluídos (aceites, glicerina, etc.) que permiten acadar distintas temperaturas de traballo segundo o líquido empregado.
  • Baño de area: colócase area nun recipiente metálico e, sobre ela, semientérrase o recipiente coa substancia a tratar; permite acadar temperaturas ao redor de 300 °C.
  • Baño de aire quente: utiliza recipientes fabricados en metal ou en vidro Jena, quentados mediante gas ou resistencias eléctricas.
  • Baño metálico: os recipientes utilizados son cápsulas de ferro fundido con aliaxes de baixo punto de fusión.
  • Baño de vapor de auga: funciona a partir de xeradores de vapor de auga acoplados ao sistema.

2. Útiles de refrixeración

A) Refrixerantes

Dispositivos concibidos para condensar vapores e arrefriar líquidos que se fan pasar a través dun serpentín ou conduto arredor do cal circula un fluído refrixerante. Existen tres tipos principais:

  • Refrixerados por auga: moi utilizados no laboratorio, resultan altamente prácticos para montaxes de calefacción con refluxo.
  • Refrixerados por aire: apropiados para substancias con punto de ebulición superior a 150 °C.
  • Refrixerados por mesturas frigoríficas: empregados obrigatoriamente para substancias moi volátiles.

B) Vaso Dewar

Recipiente destinado a manter o frío; caracterízase por estar illado mediante unha dobre parede con baleiro interior para evitar a transmisión de calor por condución e convección.

3. Elementos de medida de temperatura (Termometría)

  • Termómetros de mercurio: utilízanse comunmente para intervalos comprendidos entre os -39 °C e os 350 °C.
  • Termómetros de alcohol: empregan alcohol tintado como líquido termométrico para medidas entre -10 °C e 70 °C.
  • Termómetros bimetálicos: baséanse na desigual dilatación térmica que experimentan dúas láminas soldadas de diferentes metais que posúen distinto coeficiente de dilatación.
  • Termómetros de resistencia eléctrica: o seu principio de funcionamento apóiase no feito de que a resistencia eléctrica dun condutor metálico depende da temperatura á que se atope.
  • Termopar: sensor formado por dous fíos de metais diferentes, soldados entre si por un dos seus extremos.
  • Pirómetro óptico: mide a temperatura a distancia mediante a comparación óptica entre a cor dun corpo incandescente e a dun filamento calibrado que se quenta por vía eléctrica.
  • Termómetro de máximas e mínimas: formado por un tubo de vidro en forma de U provisto de dous ensanchamentos nos seus extremos que conteñen alcohol (un cheo e outro parcialmente cheo), incorporando mercurio (Hg) na súa parte media.
  • Termómetro clínico: destinado á medida da temperatura corporal humana; trátase dun termómetro de máxima graduado estritamente entre 35 °C e 42 °C.

4. Medidas de presión e de baleiro

  • Barómetros: instrumentos destinados a medir a presión atmosférica local.
  • Manómetros: miden a presión de gases en recintos pechados (tipos: de aire libre, de aire comprimido e metálicos).
  • Diferenza clave: o manómetro incorpora unha chave ou conexión para comunicar directamente o aparello co recinto onde se desexa medir a presión, mentres que o barómetro mantén unha das súas ramas ou partes permanentemente en contacto aberto coa atmosfera.
  • Vacuómetros: instrumentos específicos para medir baixas presións ou graos de baleiro.

5. Aparellos e instalacións para producir baleiro

Aparellos xeradores de baleiro

  • Trompa de auga: consta dun corpo de bomba atravesado por dous tubos. Un tubo horizontal ponse en comunicación directa co recipiente no que se quere provocar o baleiro. A corrente de auga pasa por un conduto que se estreita no seu extremo para aumentar a velocidade do fluído e entra noutro conduto idéntico (efecto Venturi).
    • Precaucións operativas: cómpre colocar sempre un frasco de seguridade intermedio entre a trompa e o recipiente, e desconectar a trompa do circuíto antes de pechar a billa de auga.
  • Bomba de aceite: consiste nun cilindro oco que contén no seu interior outro cilindro que xira de maneira excéntrica, provisto dunhas palas que se manteñen en contacto constante coas paredes do primeiro. Dispón dun tubo que comunica co recipiente onde se desexa facer o baleiro e doutro de saída polo que se evacúa o fluído.

Instalación de baleiro e aplicacións

O aparello fundamental é a bomba. Para asegurar un baleiro óptimo é imprescindible empregar tubos de caucho de parede grosa e chaves de paso en perfecto estado de axuste.

Montaxes habituais a baleiro:

  • Filtración a presión reducida.
  • Evaporación a presión reducida.
  • Destilación a presión reducida.

Elementos de regulación de gas a presión

  • Manorredutor: dispositivo composto por dúas cámaras unidas mediante mecanismos reguladores destinados a reducir a presión. Posúe dous manómetros incorporados: un para medir a alta presión de entrada e outro para a baixa presión de saída regulada.
  • Válvula microrreguladora: adáptase á billa da botella de gas comprimido e emprégase para dosificar caudais de gas sumamente finos, cun paso de arredor de 1 mm.

6. Tipos de auga e tratamentos de laboratorio

Clasificación xeral da auga

  1. Auga dura ou crúa: presenta un elevado nivel de sales disoltas de calcio e magnesio; non se pode utilizar sen tratamento previo en usos domésticos nin industriais debido a incrustacións.
  2. Auga potable: apta para o consumo humano directo, debendo cumprir coa regulamentación técnico-sanitaria vixente.
  3. Auga mineral ou medicinal: contén gases ou sales en disolución que resultan de interese e utilidade polos seus efectos terapéuticos recoñecidos.

Augas de uso específico para o laboratorio

  • Auga destilada: grao laboratorio.
  • Auga bidestilada: grao analítico.
  • Auga pura: grao reactivo.
  • Auga ultrapura: grao ultratrazas.

Métodos para a purificación da auga

Para obter as calidades requiridas empréganse os seguintes procesos técnicos:

  • Destilación.
  • Desionización.
  • Adsorción en carbón activo.
  • Filtración por membranas.
  • Osmose inversa.
  • Electrodesionización.
  • Fotooxidación.

Verteduras de auga á rede de sumidoiros

A auga residual procedente do traballo de laboratorio debe retornar á rede de saneamento nas mellores condicións posibles e no estado máis semellante a como se atopaba cando foi captada, co fin de non xerar problemas de contaminación de carácter térmico, químico ou biolóxico.

Descargar

PDF Word HTML