A Doutrina Causal de Aristóteles: Hilemorfismo e a Superación do Dualismo Platónico

Introdución á Filosofía Aristotélica

O texto trata sobre a **teoría causal de Aristóteles** e describe cales son os tipos de causas. Aristóteles nace en **Macedonia**. O seu pai era o médico do rei de Macedonia.

Traxectoria Vital e Formación

Aos 18 anos marcha para **Atenas** a estudar, ingresando na **Academia Platónica**, onde permanece durante 20 anos. Nesta primeira época acepta a doutrina platónica.

Tras morrer Platón, abandona a Academia e emprende unha longa viaxe. Neste período, durante tres anos, comeza a discrepar dalgunhas das doutrinas principais da Academia, especialmente da **teoría das ideas**, e a elaborar a súa propia doutrina.

Á morte de **Filipo de Macedonia**, Alexandre ascende ao trono e Aristóteles volta a Atenas e funda unha escola nova: **O LICEO**.

O Pensamento Aristotélico: Superación do Dualismo

A súa filosofía preséntase como a solución á **antítese Parménides-Heráclito**, e como a superación do **dualismo platónico**. O seu pensamento oriéntase a unha **valoración do mundo sensible**.

As únicas realidades verdadeiramente existentes son os **suxeitos individuais**. Para Aristóteles, o **universal** non está nun mundo á parte do sensible, como dicía Platón, senón que está no **individual concreto**, como **esencia**.

Crítica á Teoría das Ideas de Platón

Segundo Aristóteles, a teoría das ideas parte da procura de definir a esencia das cousas. Ao definir un obxecto obtense a súa esencia, é dicir, o **concepto xeral**.

Platón, a diferenza de Sócrates, outorgoulles ás esencias das cousas un **carácter separado** das mesmas, e deulles o nome de **IDEAS**. É este carácter separado das esencias o que Aristóteles non admite, xa que lle parece inconcibible que se as ideas son as esencias das cousas, estean separadas das cousas mesmas.

Aristóteles sinala que Platón non explica como algo pode **cambiar**. Limítase a postular a existencia de realidades permanentes nun mundo á parte para xustificar a posibilidade do **coñecemento científico**. Para Aristóteles, a ciencia é a **busca da esencia das cousas**, pero esta esencia encóntrase nas cousas en si e non separada delas.

A Substancia Individual e o Hilemorfismo

As **substancias individuais** constan, segundo Aristóteles, de **materia e forma**, o que se coñece como **hilemorfismo**.

• A **materia** é aquilo co que está feito algo.
• A **forma** é o que fai que algo sexa o que é.

Ambos os dous, materia e forma, constitúen a **substancia individual**. Estas son **inseparables na realidade**; unha non se dá sen a outra. Só son separables conceptualmente.

A Teoría Causal e os Catro Tipos de Causas

Aristóteles fala da **teoría causal**. A **CAUSA** é todo aquilo que provoca un cambio, e diferencia catro tipos de causas:

1. Causa Material: Aquilo a partir do cal algo se produce.
2. Causa Formal: Identifícase coa forma do obxecto (a súa esencia).
3. Causa Eficiente: A que pon en marcha o cambio (o axente produtor).
4. Causa Final: O obxectivo ou propósito do cambio (o telos).