Conferencias de Potsdam, París e San Francisco: ONU e Pós-Guerra

Conferencias Aliadas e a Organización das Nacións Unidas

Conferencia de Potsdam (xullo-agosto 1945)

Foi a última que realizaron os tres grandes (EUA, Reino Unido e URSS). Fixouse a situación de Alemaña que, finalmente, conservou a súa unidade e pasou á tutela dos aliados. Berlín dividiuse en catro zonas cun goberno interaliado e consolidáronse as fronteiras de Polonia. Máis alá, os resultados foron escasos e o permanente enfrontamento entre Stalin e Truman saldouse en acusacións mutuas de pretender a hexemonía mundial, na suspensión das axudas estadounidenses á URSS e no dominio soviético sobre a Europa oriental.

Conferencia de París (1946)

Nesta conferencia elaboráronse os tratados de paz con Italia, Romanía, Bulgaria, Hungría e Finlandia, asinados en 1947. Ata 1955 non se pechou o de Austria, que permanecía ocupada polos aliados. E aquel mesmo ano, as potencias aliadas (sen a URSS) asinaron a paz con Xapón. Pola contra, Alemaña non asinou nunca un tratado de paz, senón que foi reemprendendo de modo progresivo as súas relacións cos aliados.

Conferencia de San Francisco (abril-xuño de 1945)

Nela aprobouse a Carta da Organización das Nacións Unidas (ONU), á que se adheriron os 46 Estados fundacionais. Pretendía o mantemento da paz e da seguridade internacionais, e a cooperación económica e social entre as nacións. Establecía a igualdade soberana de todos os seus membros para resolver os conflitos, así como o rexeitamento da forza, a inxerencia nos asuntos internos de cada nación e o dereito dos pobos a dispoñeren de si mesmos.

Estrutura da Organización das Nacións Unidas

Todos os Estados membros da ONU están representados e teñen voto na Asamblea Xeral, órgano deliberativo cuxa autoridade é basicamente moral, xa que só pode emitir recomendacións. Ademais, conta con diversos organismos administrativos:

• Consello de Administración Fiduciaria

  • Función (F): Órgano autorizado a examinar e debater sobre informes (político, social, educativo) presentados pola autoridade administradora de territorios en fideicomiso ou tutelados.
  • Membros (M): Cinco membros permanentes do Consello de Seguridade.

• Secretaría

  • Función (F): É a encargada de prestar servizos ás Nacións Unidas e de administrar os programas e as políticas dos principais órganos.
  • Membros (M): Cinco membros permanentes do Consello de Seguridade.

• Consello de Seguridade

  • Función (F): Órgano responsable do mantemento da paz e da seguridade internacionais mediante as resolucións.
  • Membros (M): 15 membros, cinco deles permanentes con dereito a veto (EUA, Rusia, Reino Unido, Francia e China) e dez non permanentes escollidos por dous anos.

• Consello Económico e Social

  • Función (F): Órgano encargado de desenvolver a cooperación e o progreso económico e social.
  • Membros (M): 15 membros, cinco deles permanentes con dereito a veto (...) e dez non permanentes elixidos por dous anos.

• Asamblea Xeral

  • Función (F): Principal órgano deliberativo das Nacións Unidas, integrada por todos os Estados membros (192 países).

• Corte Internacional de Xustiza

  • Función (F): Órgano xudicial principal das Nacións Unidas, que, ademais, asesora sobre cuestións xurídicas.
  • Membros (M): 15 maxistrados elixidos pola Asamblea Xeral e o Consello de Seguridade por un mandato de nove anos con posibilidade de seren reelixidos.