Conceptos Fundamentais de Metafísica e a Evolución do Pensamento Científico

Interpretacións Metafísicas da Realidade

As interpretacións metafísicas clasifícanse segundo diferentes criterios:

Segundo o tipo de entidade básica constitutiva da realidade

• Materialistas: A materia é o principio básico e único da realidade.
• Espiritualistas: A realidade deriva da acción dalgunha entidade inmaterial.

Segundo o número de entidades constitutivas da realidade

• Monistas: A realidade constrúese a partir dunha única substancia.
• Pluralistas: A realidade constrúese a partir de máis dunha substancia.

Segundo a relación da entidade constitutiva coa conciencia humana

• Realistas: A realidade existe con independencia da conciencia humana.
• Idealistas: A realidade só existe en tanto en canto nos é coñecida.

Metafísica como Estudo do “Ser” das Cousas

O “ser” é todo o que existe ou pode existir en calquera nivel da realidade ou baixo calquera aspecto. Podemos distinguir entre dous usos fundamentais:

Usos do “Ser”

• Uso predicativo: Indica como é algo. Exemplo: “Sofía é charlatana” (dinos como é).
• Uso existencial: Indica que algo existe. Exemplo: “Sofía é” (dinos que existe).

Distincións do Ser

O ser distínguese entre:

• Substancia (a esencia): Aquilo que está debaixo de... e que non varía.
• Accidentes: Calidades non fundamentais que si varían.

Causas Aristotélicas

Aristóteles define o cambio ou movemento como o paso da potencia ao acto. A potencia é a capacidade de chegar a ser algo.

No paso da potencia ao acto interveñen catro causas:

• Causa Material: Do que está feito o obxecto.
• Causa Formal: Aquilo que lle dá forma á materia.
• Causa Eficiente: Os axentes que lle dan forma á materia.
• Causa Final: O destino ou propósito que se lle dá ao obxecto.

Cosmovisións Científicas

A ciencia moderna comeza a partir do Século XV.

A ausencia das matemáticas e a ausencia de técnica foron o motivo de que a ciencia anterior non fose considerada como “ciencia actual” ou “ciencia moderna”. No Século XV aparecen figuras como Galileo, que aplica esas técnicas nas súas investigacións, dando lugar á aparición da ciencia moderna.

O Modelo Aristotélico

Este modelo estivo vixente dende o IV a.C. ata o XV d.C. Aristóteles defendía varios principios:

Principios do Modelo Aristotélico

• Esfericidade da Terra: Aínda que non todos os sabios estaban de acordo (algúns defendían a planicie), Aristóteles defendía a forma esférica.
• Xeocentrismo: Os planetas non se moven por si mesmos, senón que están suxeitos por órbitas. Estas órbitas son circulares e concéntricas á Terra.
• Existencia de dous mundos: Dous mundos diametralmente opostos, envoltos en esferas. A Lúa actúa como fronteira entre ambos:
  • Mundo Supralunar (ceo, astros, estrelas, éter): Todo é eterno e incorruptible. Vai dende a Lúa ata a última estrela.
  • Mundo Sublunar (individuos): Son perecedoiros e corruptibles. Vai dende a Lúa ata a Terra.

O Éter

O Éter é o quinto elemento fundamental. Cando un problema non tiña solución, botábase man del. Aristóteles dicía que as órbitas eran de éter, por iso non se vían. A última esfera é na que están as estrelas, e esta era inmóbil, por iso as estrelas son fixas. As órbitas dos planetas tiñan uns puntos inmóbiles na última esfera que permitían o seu movemento.

Mestres da Sospeita

Estes tres autores coinciden na súa interpretación á hora de analizar o comportamento do ser humano na súa vida en sociedade. Coinciden na existencia de mecanismos ocultos que son a verdadeira clave para entender o ser humano.

Marx

Chámalle infraestrutura económica. A vida do home vén marcada polas relacións conflitivas entre traballadores e donos dos medios de produción. Marx explica que este conflito non só se dá nas industrias, senón que se leva dando dende que o ser humano vive en sociedade.

Freud

Chámalle inconsciente. Existe un lugar na mente humana onde se atopan todos os instintos e desexos que, de aflorar, farían imposible a vida en sociedade.

Nietzsche

Chámalle vontade de poder. A moral, a relixión e, en xeral, a cultura tradicional cambiaron os valores propios da vida humana (a vida vivida plenamente cos seus sufrimentos, coas súas alegrías, instintos e paixóns). Pola contra, propuxo unha vida marcada pola razón, o control e o equilibrio, o que só consegue ir en contra dos dereitos dos máis fortes, dos heroes, e só beneficia aos débiles.