Composición e Procesos de Confección de Cerámicas Dentais

Principais compoñentes das cerámicas dentais

• 1. Feldespato (70-80%): É o nome xenérico dos silicatos alumínicos. A cerámica artística ten os mesmos compoñentes pero con diferentes proporcións. Ao descompoñerse en vidro, é o responsable da translucidez da porcelana. Funde a 1300 °C e está presente no 80% das porcelanas dentais (por iso se chaman cerámicas feldespáticas).
• 2. Cuarzo ou sílice (10-20%): Actúa como un endurecedor e estabilizador da cerámica a altas temperaturas. Son compoñentes moi duros e utilízanse como recheo. Constitúe a fase cristalina. É un material transparente, incoloro, brillante e de gran dureza.
• 3. Caolín ou arxila: Proporciona a capacidade de moldeo á pasta cando aínda non está cocida. É un silicato hidratado de alúmina. As cerámicas dentais posúen pouca arxila; en cambio, as cerámicas domésticas adoitan ter un 50%.
• 4. Alúmina: A súa forma natural é o corindón. Está presente en todas as cerámicas, aínda que en diferentes proporcións, e fai que as cerámicas sexan menos fráxiles.
• 5. Fundentes: Utilízanse para diminuír a temperatura de fusión e facilitar a manipulación. Exemplos disto son o bórax, os carbonatos e o óxido de zinc.
• 6. Pigmentos: Empréganse para dar cor e son diferentes óxidos metálicos (ferro, cobre, níquel, titanio, cromo, cobalto, manganeso).
• 7. Opacificadores: Son óxidos brancos, como o de circonio, que se adicionan para que a cerámica perda a transparencia. O opáquer é a masa que posúe maior cantidade destes compoñentes.

Materiais cerámicos

Son materiais cerámicos aqueles produtos de natureza inorgánica formados maioritariamente por elementos non metálicos e nos que a estrutura final é parcial ou totalmente cristalina. Normalmente teñen unha estrutura mixta; é dicir, son materiais compostos por unha matriz vítrea (átomos desordenados) na que se atopan partículas máis ou menos grandes de minerais cristalizados (átomos dispostos uniformemente). A fase vítrea é a responsable da estética da porcelana, mentres que a fase cristalina é a responsable da resistencia.

Clasificación das cerámicas segundo a técnica de confección

• Condensación sobre estrutura metálica: Técnica tradicional de aplicación de capas sobre metal.
• Condensación sobre toco refractario: Baséase en confeccionar un toco refractario nun segundo modelo de traballo, sobre o que se confeccionará a peza de cerámica. Unha vez sinterizado, elimínase o toco refractario e axústase ao modelo primario para as correccións finais.
• Substitución a cera perdida: É o sistema tradicional de modelado dun patrón de cera que despois se transforma, mediante inxección, nunha estrutura cerámica.
• Tecnoloxía asistida por ordenador (CAD-CAM): Consta de tres fases principais:
  • Dixitalización: Rexístrase tridimensionalmente a preparación dentaria. Esta exploración pode ser intraoral, mediante unha cámara que capte a imaxe do tallado sen necesidade de tomar impresións, ou ben mediante un escáner que procesa a superficie do modelo.
  • Deseño: Estes datos transfírense a un ordenador onde se realiza o deseño cun software especial.
  • Mecanizado: Concluído o deseño, o ordenador dá as instrucións á unidade de fresado, que inicia de forma automática o mecanizado da estrutura cerámica.

Características das cerámicas circoniosas

• Son as máis modernas no ámbito dental.
• Están compostas nun 95% por circonio (óxido de circonio) altamente sinterizado e estabilizado con óxido de itrio.
• É un material moi resistente debido a que a súa estrutura é totalmente cristalina.
• Teñen pouca translucidez.
• Ao igual que as cerámicas aluminosas de alta resistencia, estas cerámicas son moi opacas (non teñen fase vítrea).
• Usos principais: Estruturas que se deben recubrir con masa de porcelana para lograr unha boa estética, fresado a tamaño total e posterior maquillaxe, ou ben para realizar o cut back (dentes reducidos en vestibular incisal).

Pasos para a segunda dentina e incisal

1. Repasar con fresas de diamante ou arear a 1,5-2 bares e revisar os puntos de contacto proximais.
2. Limpar a peza e o modelo na zona dos tocos con vapor de auga.
3. Aplicar separador para illar a cerámica da escaiola no toco e, nos pónticos, aplicar laca de uñas transparente.
4. Preparar un vaso con auga destilada para mollar os pinceis.
5. Mesturar as masas e o líquido de modelar con espátulas de cristal ou plástico.
6. Colocación das masas:
   • Transparente neutro nas separacións dos dentes.
   • Dentina nos cortes da cara oclusal e nas zonas próximas aos ombreiros metálicos.
   • Dentina debaixo dos pónticos e premer o modelo para que quede adaptado á enxiva.
   • Colocaremos a dentina en toda a peza, incidindo especialmente no colo.
   • Colocamos incisal en toda a peza.
   • Colocamos transparente naquelas zonas que queiramos que queden con pouca cor, ou cando desexemos dar volume mantendo as cores subxacentes.
7. Control da oclusión con papel de articular e modelado da anatomía da cara oclusal. O dente irá un pouco sobredimensionado, pero xa cunha anatomía definida.
8. Eliminar a humidade cun papel absorbente.
9. Se desexamos engadir algunha descalcificación, usaremos un impulso 1 efecto 4.
10. Sacar do toco e engadir dentina ou incisal onde falte.
11. Peitear cun pincel.
12. Introducir no forno.

Acabado e correccións finais

Se a peza xa foi glaseada e se lle quere dar máis brillo, existen varias posibilidades:

• a) Borrego con pasta diamantada (ou pasta de pulir resina).
• b) Disco marrón de pulir con pasta diamantada.
• c) Fresas e discos CeraGloss HP.

Consideracións sobre o ribete metálico e o ombreiro

Se a funda non ten ribete metálico ou ombreiro e presenta jito:

• Se se corta antes do glaseado: Tapalo aplicando un pouco de opaquer.
• Se se corta despois do glaseado: Aplicar resina opaca fotopolimerizable.