Cancelleria Reial e Llibres de Cavalleries: Orixes e Evolución
Cancelleria Reial
Organismo de goberno dos reis da Coroa de Aragón, creado no século XIII.
Oficina onde se copiaban e expedían os documentos reais.
Dirixida polo canceller, o oficial real de máis alta categoría, que tiña ás súas ordes notarios, protonotarios, secretarios e escribáns.
Funcións
As funcións eran diversas e complexas:
Levábanse a termo as relacións diplomáticas con outros reis e países.
Rexíanse todos os territorios da Coroa catalanoaragonesa no que respecta a lexislacións, recadación de impostos, informes secretos, fundación de mosteiros e institucións civís, e iniciativas culturais, entre outras.
Evolución do estilo
A partir do ano 1381, comeza a aparecer nos documentos da cancelaría un novo estilo que se pode denominar clásico ou humanista.
Os escribáns liberáronse da escravitude dos formularios e inspiráronse directamente nos clásicos latinos e nos renacentistas italianos.
Dá lugar a unha prosa catalana flexible e madura que incorpora moitos cultismos.
O expoñente principal desta nova etapa da Cancelaría real é Bernat Metge.
Libro de Cavalerías
Orixes
As "novelas de cavalerías" nacen en Occidente durante os séculos XI e XII.
A súa aparición é contemporánea e paralela á aparición e evolución das literaturas románicas.
Caracterízase pola presenza de elementos marabillosos e fenómenos máxicos (influencia das lendas celtas), de tradición francesa e con personaxes sobrehumanos.
Un exemplo deste tipo é O cabaleiro do león, de Chrétien de Troyes.
Xénero literario en prosa, de gran éxito e popularidade en España e Portugal.
Escribíronse desde finais do século XV ata 1602 e comezaron a perder a súa popularidade cara a 1550, vítimas da parodia de Miguel de Cervantes Saavedra no libro O Quixote de La Mancha.
O último libro orixinal, Policisne de Boecia, publícase en 1602.
Moitos dos libros de cavalerías seguiron reeditándose durante todo o século XVII.