Barroko Musika: Historia, Ezaugarriak eta Formak

Barrokoaren Historia eta Testuingurua

Barrokoa XVII. eta XVIII. mendeen artean garatu zen. Garai hau 1600. urtean hasi zen, lehenengo operaren sorrerarekin, eta 1750. urtean amaitu zen, J.S. Bach hil zenean. Errenazimentuko gorte txikietatik monarkia handietara eta literatura-garapen handira pasatzen da gizartea. Boterea aristokraziak eta elizak daukate; testuinguru horretan, kapera-maisua eta jauregiko musikagileen kontzeptuak sortzen dira.

Gizartea eta Musikagilearen Egoera

Musikaria babeslearen jauregian bizi zen eta haren zerbitzaria zen. XVII. mendean antzoki publikoak sortu ziren, baina kontzertu aurretik elizara joan behar izaten zen.

Barrokoaren Ezaugarri Nagusiak

Barrokoan oreka desagertzen da eta kontrasteak agertzen dira. Estilo kontrastantean orkestrako musikaria nabarmentzen da.

Kontraste Motak

• Dinamika: forte eta piano arteko aldeak.
• Agogika: adagio eta presto arteko abiadura aldaketak.
• Tinbrea: bakarkariaren eta tutti-aren (talde osoa) arteko jokoa.
• Izaera: lasaia eta energikoa.

Tresna Berriak eta Baxu Jarraitua

Tinbre berriak sortzen dira instrumentu hauekin: biolina, gitarra, fagota, oboea eta tinbala. Gainera, baxu jarraitua (nota baxuena) funtsezko elementua bihurtzen da.

Barrokoaren Garapen-Aldiak

• Lehen Barrokoa: Ahozko musika nagusitzen da eta konposatzaileek esperimentu armonikoak egiten dituzte.
• Erdi Barrokoa: Musika instrumentala eta ahozko musika maila berean kokatzen dira.
• Azken Barrokoa: Musika instrumentala ahozkoa baino garrantzitsuagoa bihurtzen da.

Ahozko Musika: Erlijiosoa eta Profanoa

Ahozko Musika Erlijiosoa

Hiru mota nagusi bereizten dira:

• Oratorioa: Opera antzekoa da, baina ez da antzezten.
• Kantata: Musika profanoaren barruan ere badago, oratorioa baino laburragoa da.
• Pasioa: Jesu Kristoren bizitza eta heriotza kontatzen ditu.

Ahozko Musika Profanoa

Opera Italian sortu eta Europa osoan hedatu zen. Espainian, genero honi Zartzuela deitzen zaio.

Musika Instrumentala eta Formak

Instrumentuak hobetzen doaz eta forma berriak finkatzen dira:

• Forma txikiak: Toccata, fuga eta preludioa.
• Forma nagusiak: Suitea, concerto grosso-a eta concerto solista.