Arquitectura e Escultura Grega do Século V e IV a.C.
Arquitectura e Escultura Grega
Arquitectura no Século V a.C.
Arquitectura S. V a.C.: (Atenas)
Partenón: Construído baixo o goberno de Pericles, templo adicado a Atenea Parthenos, patrona da cidade de Atenas. (2ª metade do S. V a.C.). Período Clásico (447-432 a.C.) por Ictinos e Calícrates. Mármore do Pentélico.
Busca a harmonía visual a través de enganos ópticos.
Templo de Atenea Niké: (427-424 a.C.) Calícrates. Orde xónica. Mármore. Adicado a Atenea Áptera, situado ao lado dos Propíleos. Dimensións reducidas.
Templo do Erecteión: 424-421 a.C. Mnesicles. Xónica. Mármore. Adicado a deuses, antes lugar ocupado por outros templos. Divídese en 2 zonas adicadas a cultos diferentes (Atenea e Poseidón).
Escultura no Século V a.C.
Escultura S. V a.C.:
Discóbolo - Mirón, (460 a.C.) orixinal en bronce, consérvase copia romana (mármore). Supón a transición ó estilo clásico; o autor busca o instante perfecto, intenta representar un home como un ideal, o momento de máximo impulso para lanzar, busca expresar o rhythmos.
Doríforo - Polícleto (450-420 a.C.) Xove atleta espido portando lanza, tamaño superior ó normal (describir). Destaca o contraposto e o dinamismo; 1/7 (cabeza/cuerpo - cánon). Libérase da frontalidade.
Fidias - Esculturas do Partenón: Culmen da escultura clásica do S. V. Crea a técnica dos pano mollados, esculturas de bulto redondo. Friso: procesión festas Panateneas representada (honra a Atenea Parthenos). Friso occidental, norte e sur, oriental. Figuras individuais, cambios de ritmo, estilo regular. Frontón occidental: loita de Atenea e Poseidón. Frontón oriental: nacemento de Atenea. Metopas (92): esculturas de bulto redondo.
Escultura no Século IV a.C.
Escultura S. IV a.C.:
Guerra do Peloponeso, profunda crise política e económica, cambia os valores estéticos e o pensamento grego, deuses máis humanos.
- Esculturas máis realistas.
- Busca expresións de sentimentos humanos.
- Temas triviais e relixiosos.
- Carácter pola desequilibrio.
- Cambio beleza por sentimento.
- Aparece pequena expresión, tende á barroquización.
Hermes con Dionysos de Olimpia - Praxíteles (380-330 a.C.) Hermes, deus viaxeiro, leva a Dionysos do Olimpo á mansión das ninfas.
Venus de Cnido (370 a.C.) Copia romana en mármore. Afrodita, baño ritual, espida, sensualidade, beleza, centro dun patio circular, inocente pero sensual.
Ménade (380 a.C.) - Scopas. Mármore, mulleres en ritos dionisíacos, ebria, medio espida. Busca romper co concepto clásico de harmonía, composición atrevida.
Apoxiómeno (368-318 a.C.) - Lisipo. Bronce. Atleta quitándose a aceite cun estríxilo. Novo cánon que rompe con criterios clásicos, acentuase o volume e a pesadez muscular, non é un home idealizado: despeinado, cansado...
Características Xerais da Arquitectura Grega
Caract. Xerais D'Arq. GR: Arquitectura arquitrabada. Conglomerado e pedra arenisca (logo mármore). Emprego de cores. Búsqueda da harmonía visual a través de enganos ópticos (curvatura do entaboamento, inclinación das columnas, éntase, maior anchura das columnas, desigual distribución dos intercolumnios).