Análise de Esculturas Clásicas Griegas: Doríforo, Partenón, Hermes e Apoxiomeno

Análise de Obras Mestras da Escultura Grega Clásica

5. Doríforo (O Portador da Lanza)

• Autor: Polícleto.
• Cronoloxía: Século V a.C.
• Estilo: Grego Clásico.
• Obra: O Doríforo.

Análise da Obra

O Doríforo, ou portador da lanza, é a obra teórica do Kanon de Polícleto, modelo das proporcións perfectas do corpo humano. A escultura, de bronce orixinal, representa un mozo en repouso dinámico, en contrapposto, co peso do corpo apoiado nunha perna e a outra relaxada. O equilibrio entre tensión e serenidade expresa a symmetría, a harmonía das partes co todo. A figura é ideal, sen movemento real pero con potencialidade vital, e o rostro amosa calma e racionalidade. Polícleto formula así o canon de sete cabezas, convertendo o corpo humano na medida da beleza universal.

6. Metopas do Partenón

• Autor: Fidias (dirección).
• Cronoloxía: Século V a.C.
• Estilo: Grego Clásico.
• Obra: Metopas do Partenón.

Análise da Obra

As metopas do friso dórico do Partenón son altorrelevos en mármore do Pentélico. Representan catro loitas míticas —Centauromaquia, Xigantomaquia, Amazonomaquia e Guerra de Troia— que simbolizan o triunfo da razón e da civilización sobre a barbarie. Fidias introduce dinamismo e naturalismo: composicións diagonais, corpos equilibrados e rostros serenos mesmo no combate. A técnica dos panos mollados permite modelar o corpo a través das dobras. A beleza e serenidade expresan o ideal clásico de equilibrio entre emoción e control, convertendo o friso nunha exaltación do espírito relixioso e cívico ateniense.

7. Hermes de Olimpia

• Autor: Praxíteles.
• Cronoloxía: Século IV a.C.
• Estilo: Grego Clásico.
• Obra: Hermes con Dionisos.

Análise da Obra

O Hermes de Praxíteles representa ao deus sostendo ao pequeno Dionisos nunha escena de ternura humana. O corpo de Hermes mostra unha postura sinuosa, a curva praxiteliana, que acentúa a graza e elegancia do movemento. A superficie está pulida (ganose) e a luz resbala suavemente sobre o mármore, creando un efecto de sfumato escultórico. O rostro amosa serenidade melancólica (charis), e o tratamento do corpo é máis estilizado e flexible ca en épocas anteriores. A obra introduce un novo ideal de beleza: sensual, humana e emocional, preludio do patetismo helenístico.

8. Apoxiomeno

• Autor: Lisipo.
• Cronoloxía: Século IV a.C.
• Estilo: Grego Clásico Tardío.
• Obra: O Apoxiomeno.

Análise da Obra

O Apoxiomeno representa un atleta limpando o corpo cun strígilis despois do exercicio. Lisipo crea unha figura máis esvelta e natural, cun novo canon de oito cabezas. A composición rompe coa frontalidade clásica: o brazo estendido cara ao espectador e a torsión do corpo xeran movemento real e múltiples puntos de vista. O rostro mostra serenidade interior e certo cansanzo (pathos). O escultor busca unha beleza máis humana e dinámica, substituíndo a perfección estática pola vida interior e o realismo expresivo, anticipando o helenismo.