Análise da Piedade Rondanini e o David de Miguel Anxo

Francés7,43 KB

A Piedade Rondanini

Ficha técnica e contexto histórico

  • Autor: Miguel Anxo (Michelangelo Buonarroti).
  • Cronoloxía: Segunda metade do século XVI.
  • Estilo: Pertence ao Manierismo, considerado por algúns como a etapa final do Renacemento, por outros como o inicio do Barroco e por outros como unha arte independente.
  • Época histórica: Idade Moderna (séculos XVI-XVIII).

Descrición iconográfica

A Virxe ergueita suxeita o corpo de Cristo morto entre os seus brazos, cos seus corpos alongados deslizándose un sobre o outro, sen apoio. Están representados dun xeito expresivo, de forma que a nai non acepta a morte. A través do xeito en que trata o tema, abre as portas ao expresionismo do século XX.

Aspectos técnicos e materiais

O material empregado é o mármore, cun bloque esbozado e pouco traballado. Obsérvanse zonas de escasas cinceladas que se contrapoñen a outras máis pulidas; trátase dunha técnica de camiño á abstracción. Presenta formas insinuadas nas que non interesa rematar de esculpila: o importante é o concepto e a expresión. Miguel Anxo traballa o non finito, pois o que realmente interesa é que o espectador participe na obra, finalizándoa coa mirada.

Composición, volume e espazo

Presenta unha composición complexa. O escultor opta por dúas figuras alongadas e estreitas unidas formando unha soa. A verticalidade é patente; os dous corpos parecen elevarse e non pesar, polo que a escultura rezuma espiritualidade. A forza que fai a nai cara a arriba para soster o corpo de Cristo que cae, cos pés que carecen de apoio, provoca que ambas as figuras se contrapoñan. Créase unha sensación de desequilibrio a través dunha composición en arco parabólico aberto, que se contrapón á composición en liñas rectas de zigzag do corpo de Cristo. Esta contraposición entre curva-recta e continuo-quebrado xera unha combinación moi impactante, creando unha sensación de equilibrio inestable. O artista quere expresar a captación dun movemento fugaz, producindo inquietude e expectación. É unha composición pechada na que as figuras se pechan no seu sufrimento formando unha unidade.

En canto ao volume e o espazo, as figuras únense: non hai espazo entre elas nin entre as diferentes partes do corpo. Rompe coas proporcións tradicionais do Renacemento clásico facendo figuras máis alargadas e buscando espiritualidade e expresividade. Desaparece a beleza anatómica renacentista e as musculaturas poderosas; as figuras parecen non ter carne nin músculo. Xérase unha sensación de falta de aire e asfixia que se fai patente no espectador.

Movemento, acabado e expresividade

Existe unha sensación de movemento concentrado na caída de Cristo. A Virxe parece que intenta erguer a Cristo, que esvara cos pés que non se sosteñen en ningures. Créase así unha sensación de tensión e desequilibrio, así como de pesadume e tristeza no espectador. As figuras non teñen espazo para se mover, non se moven nel nin o teñen en conta; asfíxianse en si mesmas na unión que fai delas unha soa: comprímense e aprétanse.

O acabado presenta texturas pouco traballadas nalgunhas zonas, en oposición a outras pulidas; en conxunto, a obra está meramente esbozada. A luz ten moita importancia no modelado: a súa incidencia nas zonas pulidas xera suaves transicións entre luz e sombra, mentres que nas zonas traballadas, de volumes máis abruptos, arrinca grandes contrastes entre as partes iluminadas e as que non o están. A expresión é patética, de dor esaxerada. Non é unha obra bela tal e como estaba concibida a beleza nese momento, senón unha obra intensamente expresiva que representa a dor e a desesperación.

O David

Ficha técnica e contexto histórico

  • Autor: Miguel Anxo.
  • Cronoloxía: Primeira metade do século XVI.
  • Estilo: Arte renacentista do Cinquecento italiano.
  • Época histórica: Idade Moderna (séculos XVI-XVIII).

Descrición e simboloxía

Miguel Anxo decide recoller o tema de David, o rei xudeu que loita contra Goliat. Represéntao no momento anterior ao lanzamento da pedra que provoca a caída de Goliat, o momento de máxima tensión e concentración, agardando a vitoria. Representa a intelixencia sobre a forza. É unha escultura exenta que representa a un home erguido e espido de clara reminiscencia clásica, situado sobre un alto podio.

O David é símbolo da cidade de Florencia, representando o Renacemento fronte a un Milán aínda gótico. Tamén é símbolo da liberdade de acción do ser humano para buscar solución aos seus problemas.

Aspectos técnicos e composición

O artista escolle un bloque de mármore que limitaba a tridimensionalidade da figura por ser estreito e longo, logrando superar estas dificultades. A composición é pechada: a figura non mira ao espectador, está concentrada no sentimento de odio e pecha para el a súa anatomía. A obra configúrase para ser vista desde a fronte e desde abaixo; Miguel Anxo xoga en contra das leis da perspectiva deformando anatómica e conscientemente a figura. Tamén foi pensada para ser rodeada, permitindo que o espectador poida observalo todo. Emprega o contrapposto e xera certo desequilibrio ao situarse as zonas en tensión ao mesmo lado, creando unha sensación de disimetría de forzas.

Volume, espazo e tratamento lumínico

Malia as limitacións do estreito bloque de mármore, consegue concibir unha escultura sumamente volumétrica que expresa movemento e vida interior e intelectual. A pesar da pouca amplitude no xesto, abre ao máximo as pernas e separa do corpo o máximo posible o brazo que sostén a fonda; a escultura domina así o espazo que a circunda.

O mármore trabállase con distintas técnicas cun gran virtuosismo, acadando sensacións moi contrastadas e perfectas grazas aos efectos da luz. Como primeira técnica destaca a talla ao trépano nos ollos e no cabelo. Traballa á perfección a técnica do pulido, proporcionando unha anatomía sen contrastes bruscos sobre a que esvara a luz achegando sensación de brandura. A luz xera sombras que outorgan unha maior sensación de volume á peza.

Expresividade e anatomía: a «terribilità»

As figuras de Miguel Anxo posúen vida interior. David amósase concentrado nun sentimento de odio, reflectido nun movemento centrípeto e nun corpo de músculos en tensión. Posúe un movemento de máxima concentración, movemento interior que tensiona a musculatura no seu exterior: ollos fixos, mans que caen e un rostro expresivo que amosa a célebre «terribilità» (o ceño fruncido, as aletas do nariz ensanchadas, os labios en tensión e a mirada fixa). O corpo parece latexar.

A máxima tensión e o reflexo do movemento intelectual céntranse nas mans e na cabeza, símbolos da acción e da intelixencia respectivamente; de aí que teñan un tamaño proporcionalmente maior en comparación co resto do corpo. Trátase dunha anatomía non real, froito dunha deformación consciente. O movemento amósase a través do contraposto de forzas, un desequilibrio intencionado que transcende as normas tradicionais do Renacemento.

Descargar

PDF Word HTML