Valor en alfándega y fiscalidad de importaciones: métodos, ajustes y regímenes especiales

Valor en alfándega

Documento 1

O valor en alfándega

O valor monetario das mercadorías é o que se denomina valor en alfándega (VA) e será unha das bases para aplicar os dereitos, xunto coa orixe e a clasificación da mercadoría.

O valor en alfándega tamén serve como base impoñible, con certas correccións, para o IVE á importación.

Conversións monetarias

O valor en alfándega declararase en euros. No caso de que o valor da factura veña expresado nunha moeda diferente, aplicaranse as seguintes normas de conversión:

• Para as moedas de países que teñen cotización oficial fixada polo Banco Central Europeo (BCE), atenderase a esa cotización oficial, tomando o tipo de cambio correspondente ao penúltimo mércores de cada mes. Ese tipo será aplicado durante todo o mes seguinte, aínda que, se durante algún dos mércores seguintes ese tipo varía un 5% ou máis, ese novo tipo substitúe ao anterior polo tempo de vixencia que lle quedaba.
• Se se trata dunha moeda para a que o BCE non publica tipo de cambio, para determinar o valor en alfándega atenderase a:
  1. A última cotización do euro respecto da devandita moeda, publicada polo Banco de España nun período máximo de 14 días antes da data de admisión da declaración.
  2. A última cotización fronte ao euro nos mercados internacionais nun período máximo de 14 días antes da data de admisión da declaración.
  3. Cando non se poidan establecer ningún dos anteriores tipos de cambio aplicarase o que resulte de converter a moeda de que se trate en dólares de Estados Unidos, de acordo coas cotizacións dos mercados internacionais, converténdose posteriormente a euros.

Método do valor de transacción

Consiste en tomar como base para o cálculo do valor en alfándega o valor de transacción das mercadorías. O valor de transacción defínese como:

“o prezo efectivamente pagado ou por pagar polas mercadorías, cando estas se vendan para a súa exportación con destino ao territorio alfandegueiro da Comunidade”.

Para que se poida aplicar este método deben concorrer unha serie de requisitos:

• Que exista unha venda para a exportación. As mercadorías teñen que ser importadas como consecuencia dunha auténtica operación de venda internacional.
• Que se defina claramente o concepto de “prezo pagado ou por pagar”. O pago do prezo pode facerse ben directamente ao vendedor ou en beneficio deste. O prezo poderá estar pagado ou debido.
• Que non concorra algunha das causas que levan ao rexeitamento do valor de transacción. O CAC determina as causas polas que, aínda habendo venda internacional de mercadorías e un prezo efectivamente pagado ou por pagar, haberá que rexeitar como valor de transacción este prezo.

Ao prezo efectivamente pagado ou por pagar así determinado realizaráselle unha serie de incrementos (axustes positivos) e reducións (axustes negativos), resultando deste o valor en alfándega.

Valor en alfándega = valor de transacción + axustes positivos – axustes negativos.

Axustes positivos ao valor de transacción

Son cantidades que se suman ao valor de transacción para obter o valor en alfándega. Só se suman se hai datos obxectivos e cuantificables destas cantidades e non veñen xa incluídas no valor de transacción.

Estes axustes positivos xurdirán por:

• Comisións, envases e embalaxes.
• Achegas ou prestacións.
• Canóns e dereitos de licenza.
• Parte do prezo de revenda que reverta ao vendedor.
• Transporte, seguro, carga, descarga e manipulación ata a entrada en territorio alfandegueiro.

Estas cantidades sumaranse ao valor de transacción incluso cando o importador as satisfaga a terceiras persoas que nada teñen que ver co vendedor, ou constitúan custos internos do propio importador.

Caso especial das importacións realizadas por vía aérea

No caso de importacións realizadas por vía aérea, nin o importador nin a propia alfándega poderían determinar a contía dos gastos de entrega nin o momento en que se produce a introdución no espazo aéreo dun Estado membro da UE.

Para resolver este problema e valorar as mercadorías que son importadas por vía aérea, estableceuse a seguinte norma no Artigo 166 do Regulamento de Aplicación do Código Alfandegueiro Comunitario (DAC):

“Os gastos de transporte aéreo que deban incorporarse ao valor en alfándega das mercadorías determinaranse de acordo coas normas e porcentaxes que figuran no Anexo 25”.

O Anexo 25 contén unha enumeración de terceiros países agrupados por continentes e por zonas. Para cada unha destas zonas indícase a porcentaxe dos gastos de transporte aéreo que debe incluírse no valor en alfándega.

Axustes negativos ao valor de transacción

De acordo co Código Alfandegueiro, hai unha serie de conceptos que non se inclúen no valor en alfándega e, polo tanto, restaranse do valor de transacción se estaban incluídos neste.

Estes conceptos que poden dar lugar a un axuste negativo son os seguintes:

• Transporte e seguro de mercadorías tras a entrada no territorio alfandegueiro.
• Custos de construción, instalación, montaxe ou asistencia técnica tras a importación.
• Intereses por aprazamento do pago concedidos polo vendedor, se responden a un acordo escrito de financiamento, sexan relativos ás mercadorías importadas e os seus tipos non excedan dos correntes do mercado.
• Dereitos de reprodución da mercadoría importada (era o único concepto da propiedade intelectual ou industrial que non se sumaba ao valor).
• Comisións de compra, que consisten en cantidades pagadas por un importador ao seu axente no servizo de representalo na compra das mercadorías, requiríndose a existencia dunha relación de dependencia, con certo carácter de permanencia, do comisionista de compra respecto do importador. Polo tanto existe unicamente cando o comisionista actúa con dependencia e vínculo duradeiro, en nome do comprador das mercadorías.

Os métodos secundarios de valoración

Estes métodos aplicaranse cando non exista valor de transacción (por non existencia de venda: aluguer, consignación, etc.), cando proceda facer un axuste e non haxa datos obxectivos e cuantificables para valoralo, ou cando o valor de transacción sexa rexeitable por non cumprirse algunha das condicións da súa aplicabilidade.

Aplícanse sucesivamente pola seguinte orde:

1. Valor de transacción de mercadorías idénticas.
2. Valor de transacción de mercadorías similares.
3. Procedemento subtractivo ou dedutivo.
4. Procedemento baseado no custo de produción ou aditivo.
5. Procedemento chamado do “último recurso”.

A petición do importador, pódese aplicar o procedemento baseado no custo de produción antes que o subtractivo.

Nos casos nos que non se poida determinar o valor en alfándega por ningún dos catro primeiros métodos, acudirase ao procedemento coñecido como último recurso.

Valor de transacción de mercadorías idénticas

Tómase como valor en alfándega o valor de mercadorías idénticas ás importadas, vendidas para a súa exportación con destino á Unión Europea (UE) e exportadas no mesmo momento que as mercadorías obxecto de valoración ou nun momento moi próximo a este.

Entenderase por mercadorías idénticas:

“las mercancías producidas en el mismo país y que sean iguales en todos los conceptos, incluidas sus características físicas, su calidad y su prestigio comercial. Las pequeñas diferencias de aspecto no impedirán que se consideren idénticas las mercancías que en todo lo demás se ajusten a la definición”.

Calcularase sobre valores de transacción previamente aceptados pola Administración. Se como consecuencia de aplicar este criterio de valoración se obteñen dous ou máis valores de transacción de mercadorías idénticas, tomarase en consideración o valor máis baixo.

Valor de transacción de mercadorías similares

Tómase como valor en alfándega o valor de mercadorías similares ás importadas, vendidas para a súa exportación con destino á UE e exportadas no mesmo momento que as mercadorías obxecto de valoración ou nun momento moi próximo a este.

Entenderase por mercadorías similares:

“las mercancías producidas en el mismo país y que, sin ser iguales en todos los aspectos, presenten unas características y una composición semejantes que les permitan cumplir las mismas funciones y ser comercialmente intercambiables. Para determinar si unas mercancías son similares habrá que tomar en consideración, entre otros factores, su calidad, su prestigio comercial y la existencia de una marca de fábrica o de comercio”.

Calcularase sobre valores de transacción previamente aceptados pola Administración. Se como consecuencia de aplicar este criterio de valoración se obteñen dous ou máis valores de transacción de mercadorías similares, tomarase en consideración o valor máis baixo.

Procedemento subtractivo ou dedutivo

Determínase o valor da mercadoría partindo do prezo unitario ao que se venda na UE a maior cantidade total das mercadorías importadas ou de mercadorías idénticas ou similares a persoas que non estean vinculadas co vendedor, no momento da importación das mercadorías obxecto de valoración ou nun momento moi próximo a este.

Dese prezo deduciranse:

• As comisións pagadas habitualmente ou os beneficios e gastos xerais cargados usualmente no país de importación ás mercadorías da mesma natureza ou especie.
• Os gastos de transporte, seguro e outros posteriores á importación.
• Os dereitos de alfándega e demais gravames esixibles no país de importación.

Procedemento baseado no custo de produción

Consiste en reconstruír o valor das mercadorías a partir dos datos proporcionados polo fabricante sobre o custo da súa produción. O valor determínase pola suma de:

• O custo ou valor dos materiais e das operacións de fabricación ou doutra natureza realizadas para producir as mercadorías importadas.
• Unha cantidade en concepto de beneficios e gastos xerais.
• O custo ou o valor dos gastos de transporte e de seguro das mercadorías importadas e os gastos de carga e de manipulación asociados ao transporte das mesmas ata o punto de entrada no territorio alfandegueiro da Comunidade.

Procedemento chamado do “último recurso”

Este método aplícase cando non pode determinarse o valor en alfándega polos métodos anteriores. Consiste en aplicar os métodos de valoración xa mencionados cunha flexibilidade razoable sobre a base de datos dispoñibles no país de importación.

Casos especiais de valoración

• Vehículos usados
• Maquinaria e efectos comerciais usados
• Motores mariños, iates e embarcacións de recreo ou deportes, usados
• Avións usados
• Mercadorías importadas como consecuencia dun contrato de aluguer ou de “leasing”
• Importacións de mercadorías sen carácter comercial
• Soportes informáticos que conteñen software
• Mercadorías perecedoiras

A declaración de valor

O importador está obrigado a presentar, en unión da declaración alfandegueira, unha declaración de valor das mercadorías que pretende importar (declaración dos elementos relativos ao valor en alfándega) no formulario DV1 recollido no Anexo 28 do DAC.

Non se esixirá a declaración de valor nos seguintes casos:

• Cando as mercadorías non se poidan valorar mediante o método do valor de transacción.
• Nos envíos con valor inferior a 10.000 euros, sempre que non se trate de expedicións fraccionadas ou múltiples, dirixidas por un mesmo expedidor ao mesmo destinatario.
• Nas importacións desprovistas de todo carácter comercial.
• Nos casos nos que a declaración de valor non sexa necesaria para a aplicación dos dereitos arancelarios (por exemplo, cando para a mercadoría existan tipos específicos e non “ad valorem”).

A presentación da declaración compromete o declarante, que será responsable de:

• A exactitude e integridade de todos os seus datos.
• A autenticidade dos documentos presentados en apoio destes datos.
• A presentación de toda información ou documentos adicionais necesarios.

O declarante presentará xunto á declaración alfandegueira e á declaración de valor (DV1) un exemplar da factura comercial definitiva de compra que sirva de base para declarar o valor en alfándega das mercadorías que se importan. Así mesmo, pode unir á declaración de valor cantos documentos acrediten as relacións comerciais, financeiras ou outras que relacionen ao vendedor co comprador.

As autoridades alfandegueiras non están obrigadas a determinar o valor en alfándega polo método do valor de transacción, tomando como base os datos contidos nas declaracións e documentos presentados, se albergan dúbidas fundadas de que o valor declarado non coincide co prezo efectivamente pagado ou por pagar. Poderán solicitar informacións complementarias e comunicaránllo ao importador, que alegará o que estime oportuno.

Documento DV1 — A declaración de valor farase no formulario DV1.

Fiscalidade das importacións

Dereitos de alfándega

Os dereitos de alfándega (arancelarios, antidúmping, antisubvención, etc.) aplícanse ás mercadorías cando son importadas, é dicir cando entran en territorio alfandegueiro comunitario (TAC) co fin de ser consumidas nel. Estes dereitos son idénticos en todos os países que forman parte do territorio alfandegueiro comunitario (artigo 3 do CAC).

Dereitos arancelarios

Son os dereitos máis xerais e os máis importantes dende o punto de vista económico. Establécense no Arancel Alfandegueiro Común, Regulamento (CEE) 2658/1987, que contén a clasificación de todas as mercadorías e os tipos de gravame dos dereitos arancelarios aplicables a cada unha delas. Podemos consultalos en calquera das bases de datos do Arancel Integrado das Comunidades Europeas (TARIC).

O tipo de arancel a aplicar dependerá non só da mercadoría de que se trate, senón tamén da orixe desa mercadoría.

Dereitos antidúmping

O dúmping é unha práctica comercial consistente en fixar un prezo para a exportación inferior ao prezo comparable dese produto no país de orixe e, esa diminución do prezo, causa prexuízo á industria comunitaria do ramo. Considérase competencia desleal xa que atenta contra a libre competencia a nivel mundial. Está prohibida nas normas reguladoras do comercio internacional, que recoñecen o dereito a defenderse dos países que a sofren.

As causas do dúmping poden ser políticas (conquista de novos mercados) ou comerciais (desfacerse de excedentes de mercadorías).

Dereitos antisubvención

Este tipo de dereitos á importación establécense, como os dereitos antidúmping, para mercadorías concretas procedentes de determinados países nos que se comprobou que unha determinada empresa ou ramo de empresas exportadoras á UE están recibindo subvencións por parte dos seus gobernos, en prexuízo da industria comunitaria competidora. Os dereitos antisubvención páganse de forma adicional aos dereitos arancelarios e representan un recargo.

Gravames no marco da Política Agrícola Común (PAC)

Ao inicio da PAC sabíase que a meirande parte da agricultura europea non resistiría a competencia doutros países. Co inicio da PAC establecéronse gravames á importación de determinados produtos como medida proteccionista. Estes dereitos, que se suman aos dereitos arancelarios que xa existían, pretenden aumentar o prezo na UE dos produtos que gravan e facelos menos competitivos, protexendo así a produción da propia UE.

Polos compromisos adquiridos pola UE no ámbito internacional, estes dereitos tenden á súa desaparición, sendo incorporados aos dereitos arancelarios.

IVE (con as exencións do IVE)

O IVE non é un dereito de alfándega, senón un tributo interno no que un dos feitos impoñibles é a realización dunha importación.

“El Impuesto sobre el valor añadido es un tributo de naturaleza indirecta que recae sobre el consumo y grava las siguientes operaciones:

• Las entregas de bienes y prestaciones de servicios efectuadas por empresarios o profesionales.
• Las adquisiciones intracomunitarias de bienes.
• Las importaciones de bienes.

En España existen tres tipos diferentes de IVE: un tipo superreducido do 4% para artigos de primeira necesidade, un tipo reducido do 10% para certos produtos destinados á alimentación, medicamentos, etc., e un tipo xeral do 21% que grava o resto das mercadorías.

Exencións do IVE en materia de importación

A Lei do IVE establece numerosas exencións en materia de importación. As exencións de IVE máis significativas neste terreo son as seguintes:

• Mercadorías en tránsito.
• Mercadorías importadas temporalmente.
• Mercadorías importadas ao amparo do Réxime de perfeccionamento activo.
• Mercadorías introducidas en áreas alfandegueiras exentas (zonas francas, depósitos francos e depósitos alfandegueiros).
• Mercadorías reimportadas ao amparo do Réxime de perfeccionamento pasivo.
• Mercadorías reimportadas tras exportación temporal fóra da UE por motivo de feiras ou reparación.
• Mercadorías importadas por viaxeiros, mostras sen valor, pequenos envíos, traslados de residencia...

Os Impostos Especiais

Os impostos especiais son tributos de natureza indirecta que recaen sobre consumos específicos e gravan, en fase única, a fabricación, importación e, en seu caso, introdución no ámbito territorial interno de determinados bens. Teñen unha finalidade recadatoria e outra como instrumentos das políticas sanitaria, enerxética ou de medio ambiente.

Existen os seguintes impostos especiais:

• Impostos especiais sobre o alcohol e as bebidas alcohólicas
• O imposto sobre hidrocarburos
• O imposto sobre os labores do tabaco
• O imposto sobre a electricidade
• O imposto sobre determinados medios de transporte
• O imposto sobre o carbón

Igual que o IVE, son recadados polas alfándegas xunto cos dereitos de alfándega e o IVE, e decláranse polo contribuínte no mesmo impreso que a declaración alfandegueira.

As bases impoñibles están constituídas, normalmente, por unidades físicas tais como o peso, o volume, etc., e os tipos impositivos son, polo tanto, específicos. Os tipos impositivos dos labores de tabaco e da electricidade son ad valorem ou mixtos e a base impoñible calcúlase segundo se indique na normativa específica de cada produto.

Débeda alfandegueira

A débeda alfandegueira defínese no artigo 4.9 do CAC como: a obriga que ten unha persoa de pagar os dereitos de importación (débeda alfandegueira de importación) ou os dereitos de exportación (débeda alfandegueira de exportación) aplicables a unha determinada mercadoría conforme ás disposicións comunitarias vixentes.

A débeda alfandegueira non inclúe o IVE á importación, aínda que a súa remuneración está conectada co nacemento da débeda alfandegueira. Cando falemos de débeda alfandegueira non pode entenderse aplicable ao IVE á importación, xa que a normativa comunitaria non é aplicable ao IVE, que se rexe pola Lei Xeral Tributaria.

Suxeito pasivo

É a persoa obrigada ao pagamento da débeda, ben sexa como contribuínte ou como substituto deste. En materia alfandegueira o suxeito pasivo do imposto é o debedor ante a alfándega.

No caso máis frecuente, que é o despacho a libre práctica da mercadoría, ou a inclusión no réxime de importación temporal con exención parcial de dereitos, o debedor será o importador ou o seu representante.

As garantías

As garantías poden ser de dous tipos:

• Garantías individuais. Son aquelas que serven para garantir a débeda alfandegueira resultante dunha única operación de comercio exterior.
• Garantías globais. As garantías globais serven para cubrir varias operacións de comercio exterior que dean lugar a débeda alfandegueira. Esta garantía deposítase nunha oficina da Alfándega con validez para o territorio nacional ou só unha parte deste. Son frecuentes no caso de persoas que fan importacións con carácter repetitivo.

O importe da garantía poderá calcularse por parte das autoridades alfandegueiras:

• Pola cantidade exacta da débeda alfandegueira, se pode determinarse de forma certa no momento no que se esixa a garantía.
• Polo importe considerado máis elevado da débeda alfandegueira que poida orixinarse. O importe da garantía global deberá fixarse nun nivel que permita cubrir, en todo momento, as débedas alfandegueiras de que se trate.

Caso particular de Canarias

As Illas Canarias contan, polo tanto, con figuras e beneficios tributarios especiais que se describen a continuación:

Régime especial de abastecemento (REA)

Garante o abastecemento do arquipélago de produtos esenciais para o consumo humano, a transformación e a utilización como compoñentes agrícolas, con vistas a paliar os custos adicionais derivados da súa distancia e da súa situación ultraperiférica. Lévase a cabo a través de:

• Exención dos dereitos de alfándega aos produtos orixinarios de terceiros países.
• Concesión de axudas á introdución de produtos comunitarios.

Os produtos que se benefician deste réxime (carne, leite e derivados, ovos, cereais, aceite, etc.) están limitados ás necesidades de abastecemento e por tanto establécese unha lista de produtos e un plan de previsións que fixa as necesidades anuais. Poden solicitar axuda os produtos relacionados no Anexo I do “Reglamento (CE) 1454/2001 del Consejo, de 28 de junio por el que se aprueban medidas específicas en favor de las Islas Canarias en relación con determinados productos agrícolas” (DOUE L198 de 21 de xullo de 2001).

Este réxime xestiónase a través da expedición de certificados de importación, de exención ou de axuda.

Mecanismo especial de abastecemento (MEA)

Establécese mediante o “Reglamento (CE) 704/2002 del Consejo, de 25 de marzo de 2002, por el que se suspenden temporalmente los derechos autónomos del arancel aduanero común para las importaciones de determinados productos industriales y relativo a la apertura y modo de gestión de contingentes arancelarios comunitarios autónomos para las importaciones de determinados productos de la pesca en las Islas Canarias” (DOUE L111 de 26 de abril de 2002).

Adóptase para dar ao sector industrial canario a posibilidade de mellorar a súa competitividade, atendendo ás especiais dificultades que supón que certos custos de produción sexan máis elevados que na Península. Preténdese fortalecer a industria local, que é máis fráxil e sensible, fomentando que sexa máis competitiva, e compensando a desvantaxe da súa localización, a estrutura e as dimensións do mercado.

Consiste en suspensión arancelaria para os bens recollidos nos anexos II e III do citado regulamento e nos beneficios dun continxente arancelario para as importacións de produtos da pesca recollidos no anexo IV modificado polo “Reglamento (CE) 645/2008 del Consejo, de 8 de julio de 2008, relativo a la apertura y modo de gestión de contingentes arancelarios comunitarios autónomos para las importaciones de determinados productos de la pesca en las Islas Canarias”.

Imposto xeral indirecto canario (IGIC)

Este imposto é moi similar ao IVE en todo o seu funcionamento: feito impoñible, data de devengo, liquidacións, etc. A gran diferenza radica nos tipos impositivos, que son menores que os do IVE. Como xa se dixo, o IVE non é de aplicación nas Illas Canarias.

O IGIC grava as entregas de bens e prestacións de servizos e as importacións.

Os tipos impositivos de IGIC que existen son:

• Tipo cero.
• Tipo reducido do 3%.
• Tipo xeral do 7%.
• Tipos incrementados do 9,5% e do 13,5%.
• Tipo especial do 20%.

Para coñecer os produtos que grava cada tipo impositivo hai que consultar a “Ley 4/2012 de 25 de junio de medidas administrativas y fiscales” (BOE nº 166 de 12 de xullo de 2012, páxinas 49940 a 49953).

Arbitrio sobre as importacións e entregas de mercadorías en Canarias (AIEM)

Este tributo grava a produción ou importación dos bens recollidos no anexo IV da “Ley 20/1991, de 7 de junio, de modificación de los aspectos fiscales del Régimen Económico Fiscal de Canarias”.

A base impoñible tanto do IGIC como do arbitrio calcúlase de maneira similar á base impoñible do IVE no territorio peninsular: pártese do valor en alfándega e engádense a este calquera outro tributo que se devengue pola importación, excepto os propios IGIC e AIEM, e os gastos accesorios que se produzan desde a entrada nas Illas ata o seu primeiro lugar de destino.

Os tipos impositivos do arbitrio son ad valorem e oscilan entre o 5% e o 15%, salvo para o tabaco que é o 25% e para algúns produtos derivados do petróleo que se fixa un tipo específico.

Impostos especiais en Canarias

Son aplicables:

• Imposto sobre a cervexa.
• Imposto sobre produtos intermedios.
• Imposto sobre o alcohol e bebidas derivadas.
• Imposto sobre a electricidade.
• Imposto especial sobre determinados medios de transporte.

Os impostos sobre a electricidade e sobre determinados medios de transporte aplícanse igual que en todo o territorio nacional, pero o resto dos citados teñen en Canarias condicións especiais de aplicación.

Tamén existen un imposto da Comunidade Autónoma de Canarias sobre combustibles derivados do petróleo e sobre os labores de tabaco.

Resumo sobre importacións en Canarias

En resumo, no referente ás importacións nas Illas Canarias, están en vigor as seguintes figuras impositivas:

• TARIC coas peculiaridades das exencións e axudas da REA, as suspensións e continxentes para a pesca da MEA.
• Imposto xeral indirecto canario (IGIC), equivalente ao IVE, grava as entregas de bens e prestacións de servizos e as importacións.
• Arbitrio sobre as importacións e entregas de mercadorías en Canarias (AIEM).
• Impostos especiais de ámbito nacional e de ámbito autonómico canario.

Fiscalidade en Ceuta e Melilla

As cidades de Ceuta e Melilla non forman parte do territorio alfandegueiro comunitario (TAC) e, polo tanto, son consideradas como territorios exteriores a efectos alfandegueiros.

As entradas e saídas de mercadorías de Ceuta e Melilla teñen a consideración de importacións ou exportacións, aínda que sexan intercambios co resto do territorio nacional. A mesma consideración teñen os envíos entre os propios territorios de Ceuta e Melilla. Isto quere dicir que hai que aplicar o arancel exterior común cando se reciben no TAC mercadorías orixinarias de Ceuta ou de Melilla. Para contrarrestar este efecto negativo nas economías de ambas cidades, Ceuta e Melilla gozan duns dereitos preferentes coa Unión Europea, cunhas reducións totais dos dereitos arancelarios.

Tampouco en Ceuta e Melilla se aplica ningún arancel á importación de produtos procedentes da Unión Europea nin de terceiros países. O IVE tampouco é aplicable.

Tributos aplicables en Ceuta e Melilla

Aparte disto, as importacións en Ceuta ou Melilla están gravadas cos seguintes tributos:

Impostos especiais

Non se aplican máis que dous dos que existen no resto do territorio nacional:

• Imposto sobre a electricidade.
• Imposto sobre determinados medios de transporte (aplicado a tipo cero).

O imposto sobre a electricidade aplícase igual que no resto do territorio nacional; o imposto sobre determinados medios de transporte aplícase a tipo cero.

Gravames complementarios

Aplícanse en substitución dos impostos especiais vixentes no territorio nacional pero non aplicables en Ceuta e Melilla. Gravan os labores do tabaco e os carburantes e combustibles petrolíferos. Non existen gravames para o alcohol nin bebidas alcohólicas.

Imposto sobre a produción, os servizos e a importación (IPSI)

Grava a produción, elaboración e importación de toda clase de bens corporais nas cidades de Ceuta e Melilla e as prestacións de servizos realizadas por empresarios ou profesionais. Na importación, o feito impoñible é a entrada de bens mobles corporais ao ámbito territorial das cidades de Ceuta e Melilla.

Os tipos impositivos oscilan entre o 0,5% e o 10%. O máis común é o 10%. Aplícanse seguindo a estrutura da Nomenclatura Combinada.

As Ordenanzas fiscais do IPSI publícanse no “Boletín Oficial de la Ciudad de Melilla” e no “Boletín Oficial de la Ciudad de Ceuta” para Melilla e Ceuta respectivamente.