O poder xudicial romano

Enviado por Chuletator online y clasificado en Historia

Escrito el en gallego con un tamaño de 6,31 KB

 
III. Crise económica e pactos da Moncloa. O goberno de UCD tivo o problema da crise económica. O encarecemento do petróleo provocara unha recesión mundial que afectou a España con moita dureza a partir do 75 co estalido dunha crise económica que se viu agravada pola crise política do réxime e a morte de Franco. Tras as eleccións de xuño do 77, o vicepresidente Quintana propuxo uns pactos cos que afrontar a situación: os pactos da moncloa. Obxectivos: • Reforma, modernización e saneamento da economía. • Avanzar nas refromas políticas. IV. Constitución e Estado autonómico. 4.1 As novas Cortes e a Constitución. A Comisión de Asuntos Constitucionais do congreso foi a encargada de elaborar unha constitución consensuada. O 6 de decembro do 78 a Constitución someteuse a referendo. Tras ser sancionada polo rei e publicada no Boletín Oficial do Estado, disolvíanse ás Cortes e convocábanse novas eleccións lexislativas. Separación e independencia dos tres poderes fundamentais do Estado (lexislativo, executivo e xudicial)
. • Dereitos humanos e liberdades conforme a Declaración Universal dos Dereitos Humanos. • Igualdade de todos ante a lei. • Abolición da pena de morte. • Liberdade de ensinanza, culto e ideoloxía. • Dereito á vida, propiedade privada, folga e educación. • Maioría de idade aos 18 anos. As liberdades quedaban protexidas pol Defensor do Pobo, o Tribunal Constitucional e o poder xudicial.  V. A segunda lexislatura da UCD. 5.1 O goberno e crise de UCD. As diferenzas internas dentro da UCD dificultaron o labor do goberno de Suárez, ademaís o goberno viuse dificultado por diferentes factores: a crise económica, o proceso autonómico e a tensión social. 5.2 O Golpe de Estado do 23-F.  O 23 de febreiro do 81, mentres se celebraba a investidura do novo presidente, un grupo de gardas civís baixo o mando do Tenente Coronel Tejero asaltaron o Congreso dos Deputados e secuestraron o goberno e os representantes da soberanía nacional. O golpe fracasou. 5.3 O goberno de Calvo Sotelo e o final da UCD. A presidencia de Calvo Sotelo quedou moi condicionada pola crise do seu partido, a tensa situación social e as consecuencias do intento de Golpe de Estado. Logrouse aprobar a lei de divorcio co apoio do PSOE. A descomposición da UCD culminou entre 1981/1982 e Calvo Sotelo quedou sen partido nin apoios e viuse obrigado a disolver as cortes e convocar elecións. 
I. Os gobernos socialistas de Felipe González.
O PSOE gañou as eleccións por maioría absoluta, Felipe González alcanzou a presidencia do goberno ata 1996, a maior parte deste tempo coa maioría absoluta no congreso. A victoria electoral socialista interpretouse como a consolidación do sistema democrático. Non obstante, o novo goberno enfrontábase a unha situación un tanto difícil. 1.1 Unha etapa marcada polos cambios. O goberno non abordou unha serie de reformas encamiñadas a modernizar as institucións e asentar as bases do Estado do benestar e aprobou: • Reforma das forzas armadas, se lles dotou de equipamento máis modermo co obxectivo de se integrar na OTAN. • Reforma da administración do Estado. • A lei do aborto, moi protestada pola igrexa católica. • Reforma nos diferentes niveis do sistema educativo. • Incrementar o gasto en obras públicas para mellorar as comunicacións. • Garantía do sistema público de pensións pactado coa oposición. 1.2 Reformas económicas e conflictos laborais. As primeiras medidas económicas do goberno dirixíronse a desvalorizar a peseta para equilibrar a balanza comercial, controlar a inflación e reordenar o sistema financeiro para dotalo de maior estabilidade. Un dos casos máis importantes foi o Caso Rumasa, o goberno e o Banco de España detectaron problemas nos bancos do holding de Rumasa.  En febreiro do 83 o ministro de economía tomou a decisión de expropiar e reprivatizar despois as empresas do grupo a cargo do tesouro público. Tivo algunhas irregularidades. 
As reformas económicas xiraron arredor de dous aspectos imprescindibles e moi polémicos para a modernización da economía española, a reconversión industrial e a reforma fiscal. 1.3 A política exterior: a CEE e a OTAN. O PSOE prometeu na campaña electoral do 82 un referendo para anular a decisión parlamentaria de ingresar na OTAN pero foi cambiado de idea co tempo. No referendo convocado en Marzo do 1986 o goberno apoiou a permanencia.  O goberno socialista estableceu por primeira vez vínculo con Israel, foi esta política e o aumento de prestixio internacional da diplomacia española o que facilitou a conferencia de paz sobre Oriente Medio en Madrid no 91. 
 O principal obxectivo dos gobernos socialistas foi o ingreso e a completa integración no contorno das democracias europeas. Polo que centráronse en ingresar na Comunidade Económica Europea. Francia non estaba moi a favor pola sua Politica Agraria Comunitaria (PAC) mentres que Alemaña tiña una actitude favorable. O 12 de xuño do 85 España e Portugal asinaban a adhesión á CEE que entrou en vigor no 86. Desde entón, España participou en tdos os proxectos da CEE e implicouse no Tratado da Unión Europea firmado no 1992. 1.4 A crise do PSOE. As eleccións do 89 iniciaron o seu declive. Mentres tanto a dereita organizábase baixo o liderado de José María Aznar e Alianza Popular transformábase no PP. Nas eleccións do 93 perdeu a maioría absoluta. As maiorías absolutas favorecen algunhas prácticas corruptas e abusos de poder, os máis destacados foron: • Caso Guerra: desatouse ao saberse que o irmán do vicepresidente utilizaba as súas influencias para negocios privados. Alfonso Guerra viuse obrigado a dimitir. • Caso Filesa e outros similiares, organizados para financiar o PSOE a través de tramas ilegales. • Os escándalos de corrupción de Mariano Rubio, gobernador do Banco de España e de Luis Roldán director xeral da García Civil. • A guerra sucia contra ETA a través doutro grupo terrorista, os GAL, que implicou a varios políticos e altos cargos do ministerio do Interior que usaron os fondos reservados para accións ilegais. Ante a perda de apoios e a inestabilidade parlamentaria, Felipe González adiantou as eleccións lexislativas a Marzo do 1996.

Entradas relacionadas: