españ

Enviado por Chuletator online y clasificado en Arte y Humanidades

Escrito el en gallego con un tamaño de 8,93 KB

 

Miguel ANXO-Bóveda da capela sixtina: A bóveda está dividida En compartimentos por medio de arquitecturas finxidas onde aparecn personaxes Do antigo testamento. Observamos que as figuras son case esculturas ficticias, As posición difíciles delas lles permiten facer alardes de escorzos e Movementos complicados que serán a base do futuro manierismo, o color que usa M.Anxo imitas aos materiais clásicos marmore e bronce, perde o interese pola Paisaxe e a perspectiva.

A creación de Adán e una das máis famosas escenas. Deus Dador de vida..  MANXO pasa da Representación de moitas figuras ás estrictamente necesarias que ademáis son Moito máis grandes

Xuízo Final: Aparece pintado na parede do testeiro. Cristo Xuiz situase no centro da composición. Arriba os anxos, abaixo os xustos,na Zona inferior Hades. Un grupo de anxos con trompetas chaman aos fieis ao Xuízo Final e serven de nexo entre as dúas zonas. A composición e puramente Manierista. Non vemos un único punto de vista


Manierismo: En la arquitectura viene determinada por un Rechaazo de los elementos clásicos, desaparece el orden, la armonía. Un mayor Desarrollo del decorativismo y la plasticidad en las obras.  La monumentalidad y el dinamismo de los Elementos arquitectónicosque son utilizados de forma arbitraria


David: Fueiun encargo del gobernó de Florencia e suponia un Reto para o seu autor por las dimensións. En cuanto a el David se puede destacar que está posicionado en contrapposto, esto quiere decir que la escultura apoya todo su peso sobre Una pierna. Miguel Ángel tiene dos características que se diferencian de los Demás, en primer lugar la terribilità.
Esta característica es única suya, consiste en el Frincimiento de ceño, tanto de la pintura como de la escultura. En segundo Lugar el exageramiento muscular, Miguel Ángel exageraba los músculos hiperbolicamente, Además de tener toques manieristas, que se pueden apreciar perfectamente en las Manos ya que son demasiado grandes. David está esperando a Goliath


Moisés: Esta escultura Estaba pensada para el mausoleo do Papa Xulio II. Moisés está furioso cando Baixa do monte Sinaí cas táboas da Lei  e Advierte a traizon idolatra dos seus seguidores que adoraban o becerro de ouro. Aparecen elementos ainda clásicos como o tratamento da roupaxe, pero os Elementos propios do manierismo son:- Forza expresiva e grandiosidade barbas Crespas agudos contrastes entre luz e sombra nos cabelos e ollos, a boca Entreaberta..  –O seu corpo titánico   -A ruptura da harmonía renacentista Dislocando a postura do contraposto e xirando a cabeza    - Un gran Naturalismo reflexado na Musculatura en tensión, nos cabelos pormenorizados.


O GRECO: É un dos Grandes Mestres da pintura española, na súa obra se observan tres grandes Influencias: A Bizantina, a veneciana e a hispana.  É un pintor manierista e destaca no seu Estilo: as figuras desproporcionadas e alargadas de modo anormal, as actitudes Inestables, as composicións desequilibradas, as cores irreais, introducción de Planos cercanos ao expectador, prescindir da paisaxe e centrarse nos rostros dos Personaxes, estudios anatómicos influídos por Miguel Anxo, a búsqueda de Personaxes que mirar ao espectadorpara relacionalos ca obra pintada e o horror Vacui.


O MARTIRIO DE S.MAURICIO: O relato elixido polo pintor é o da execución total de una lexion Romana que co seu caudillo S.Mauricio, se había convertido o cristianismo. Rexeitando o ultimátum do emperador de renunciar a súa fé, todos os homes da Lexión foron decapitados. O Greco resalta o momento da decisión, donde debaten O ultimátum imperial. Uns anxos por arriba baixan cas coroas do martirio. Os Distintos grupos constitúen tres fases sucesivas da mesma acción na que a Figura do santo pode verse dúas veces. A irregularidade do terreo provoca un Sentimento intensificado de desasosegO. A obra é de difícil comprensión e non Lle gustou a Felipe II

ENTERRO DO CONDE DE ORGAZ: O tema alude a unha procesión na que o vicario e outros sacerdotes leen A misa no enterro de D.Gonzalo Ruíz, señor da cidade de Orgaz.  S.Esteban e S.Agostiño descenden para Enterrar o corpo do nobre, sostendo un a cabeza e o outro os pes, e o depositan No sepulcro. Ao redor moitas persoas contemporáneas ao Greco contemplan a Escena e por riba se amosa o ceo que se abre para a súa Glorificación.-presentación ante Cristo xuíz , ao que acompañan a Virxe e S.Xoán, da ánima do S.De Orgaz, en forma de neno translucido e levado por un Anxo. Trala virxe vemos a S.Pedro identificable polas chaves que ten nas mans. No extremo esquerdo do ceo repousan nunha nube os personaxes bíblicos David,Moisés e Noé, recoñecibles polos seus atributos : o primeiro toca a arpa, O segundo leva ás táboas da lei e o terceiro apoia a man sobre a arca. O neno Da esquina sinala o milagre, cuxa función no maneirismo e a de establecer un Lazo de unión entre o mundo da arte e o mundo do espectador, entre ficción e Realidade. Pénsase que pode ser o fillo do Greco. As figuras da metade inferior Son realistas, en contraposición as formas estilizadas e desmaterializadas da Metade celestial. Se na zona terreal utilizou unha pincelada dedicada e Minuciosa, a celestial parece de maneira espontánea e enérxica . Na zona Terreal predomina a disposición horizontal dos personaxes e o ambiente umbrío, Na outra apréciase unha pronunciada verticalidade e un frio resplandor

LAOCOONTE E OS SEUS FILLOS: É o único asunto mitoloxico que trata o Greco. A dereita se engaden os Nus de dous personaxes interpretados como Apolo e Artemis. A paisaxe sustitúese Por celaxes con luz de tormenta e só excepcionalmente, un Toledo onírico lle Fai abandonar o seu criterio de non pintar os encadres espaciais das Esceas.     Anticipa no cadro a técnica Impresionista en canto ao tratamento da paisaxe e do expresionismo do S.XX na Deformación dos corpos convertidos en ringleiras de formas osudas para valorar Ante todo, o sentimento e a expresión.  As cores frías , grises,verdes,azuis son máis propias para plasmar Visións misticas. A composición , plenamente manierista, tende, ante a falta de Espacio, a impulsar os corpos cara o alto.

LA PIEDAD: Tema de orixe Gótico. Material utilizado mármol de Carrara. Trátase dun conxunto escultórico Pensado para a súa contemplación frontal. Composicíon clásica, inscrita nun Triangulo equilátero que lle da estabilidade, con suaves movementos. O modelado Do material difire según as zonas, dando un mayor volumen a os oanos baixos e Sendo máis suave nos corpos e panos superiores, que han sido moi pulidos para Facer resbalar a luz e suavizar as formas. As figuras responden a un canon Clásico, de posiciones estáticas e moi controlada expresividad. Destacan dous Rasgos: por un lado o perfecto coñecemento da anatomía e por por outro a figura Da virxe, que si a puxeramos de pé sería enorme.  A razón de esto es unha corrección óptica que Lle permite ao escultor un mayor apoio a Cristo.

O ESCORIAL: É unha obra Manierista. Foi mandado construir por Felipe II tras a victoria contra os Franceses na Batalla de San Quintín. O seu autor foi Juan Bautista de Toledo, Pero morreu aos 4 anos de empezar e a acabou Juan de Herrera , que modificou os Proyectos do antecesor.  a planta do Monasterio e un amplio rectángulo que solo sobresale el fondo el edificio Dedicado a los aposentos del palacio, configurando así unha parrilla na planta, Recordo simbólico do martirio de San Lorenzo. A entrada abrense a ambos lados Sendos patios cuadangulares, o que resulta unha solución que invita a confusión Do espectador e totalmente anticlásico. O patio más famoso e o da dereita, o Dos evanxelistas. No centro do rectángulo elévase a igrexa con planta de cruz Grega, que remata nunha magnífica cúpula. No seu interior sitúase un Presbiterio elevado, e baixo este o Panteón Real, de planta octogonal decorado Con mármoles jaspeados, e a súa concepción espacial é sobria e monumental, con repetición De arcos, pilastras toscanas, etc.   No Exterior destaca o aire sobrio e austero, sin ornamento algún, e no que sale o Sentido robusto do muro desnudo de granito, e como elemento dinamizador, a Serie de ventanas adinteladas e sen decoración. Esta solidez adquire elegancia Polos remates superiores de toda a edificación, destacando as catro torres, e Os tellados propios dos Austrias, a base de pizarras de dúas vertentes e Buhardillas. Outra característica son os piramidones.   A fachada está formada por un amplo pórtico De dous corpos: o interior presenta oito columnas dóricas, e o superior catro Jónicas, e un remate superior en frontón. Esta obra reflicte perfectamente a Imaxe do concepto de estado e do Imperio de Felipe II: frío e tremendamente Racional.

Entradas relacionadas: